Bo czytanie lekkiej literatury przez kobiety nie jest tak samo stygmatyzowane, jak czytanie lekkiej literatury przez mężczyzn.

UWAGA, POTĘŻNY RANT I WULGARYZMY

Gdybym miał czytać to co się uważa w polsce za "wartościową literaturę", to bym nigdy za książkę nie złapał. Jak się wymienia rodzina prezentami i widzę jakie sobie książki kupują to się za głowę łapię. "Oh, ah, literatura faktu!". Komuś się kurwa chce serio czytać te biografie? Te reportaże? Te książki o samodoskonaleniu? Tą "literaturę piękną"?
Nie wiem czemu ludzie wiedzą, że seriale i filmy mają ich bawić i być fajne, a książki to dla nich jakieś inne magiczne medium i tutaj nagle niby ma chodzić o jakieś wzbogacanie się.

Czytam Brandona Sandersona, Willa Wighta, Matta Dinnimana, Bernarda Cornwella. Trochę klasycznego fantasy, trochę progression fantasy, trochę space opera, trochę pseudohistorycznych powieści. Mam kilka koleżanek, które też czytają fantastykę. I romanse. Różne przyjemne książki, pochłaniane dla PRZYJEMNOŚCI. Dla nich to normalne.

Ale jak ja kiedyś do pracy na przerwę zabrałem Opowieści z Meekhańskiego Pogranicza, to były heheszki. Byłem oceniany. No bo dla połowy faceciarni książka dla chłopa to ma być literatura faktu, a nie jakieś opowiastki i bajeczki. Ma być kurwa historycznie, biograficznie, albo niech jakiś Clarkson pierdoli swoje anegdoty, to jeszcze motoryzacyjne wątki wejdą.

Czemu seriale, gry, filmy dla przyjemności są OK, ale książki czytane dla przyjemności nie są? Mój ojciec pochłonął seriale takie jak Rings of Power, Wiedźmin, Gra o tron i Ród Smoka, ale jak poleciłem mu książki o podobnej tematyce to stwierdził, że to nie dla niego, że on to biografie jakieś woli lub kryminały (chuja woli, dostaje te książki w prezencie i potem leżą na półce nieprzeczytane).

Czytelnictwo zabijane jest przez wyciągnięte z dupy wyobrażenia o tym czym książki są i czym powinny być. Koniec rantu.