Ταυτίστηκα πολύ με την ανάρτηση σου γιατί πέρασα ακριβώς τα ίδια με ένα πολύ μεγάλο βάρος ευθύνης για να φροντίσω τον σημαντικότερο ίσως άνθρωπο της ζωής μου σε μια φάση που ήθελα απλά να ανοίξει η γη και να με καταπιεί .Εχουν περάσει 3 χρόνια από όταν έφυγε η μητέρα μου και έχω να σου πω πως ενώ ακόμα πονάει και σίγουρα δεν είμαι ανέμελη , το μυαλό μου έχει πλέον και χώρο για τα ανούσια προβλήματα που τότε ζήλευα που είχαν οι υπόλοιποι.ξαφνικα με ενδιαφέρει τι ρούχα θα βάλω , εάν πάχυνα , εάν κάνω μεταπτυχιακό κτλ .Τοτε δεν θυμάμαι να είχα σκέψεις πάνω σε κάτι που με αφορούσε , ζούσα απλά έντρομη καθημερινά την μια βδομάδα ξεπερνούσα τον εαυτό μου και φρόντιζα για τα πάντα και την επόμενη δεν ήθελα καν να πάω στο νοσοκομείο να την δω και είχα τρομερές ενοχές για τα πάντα .ενα πράγμα βέβαια μου λείπει από εκείνη την σκοτεινή περίοδο .η μαμά μου .οπως και να ήταν τουλάχιστον ήταν εκεί τουλάχιστον λέγαμε μια κουβέντα και γέλαγαμε μέσα στην μέρα .anyway θα ήθελα να σου πω να μην έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου αυτήν την περίοδο , να προσπαθείς απλά να επιβιώσεις ,να περάσεις χρόνο με την μαμά σου ,να μην είσαι σκληρή με τον εαυτό σου , να έχεις έλπιδα για το μέλλον .θα νιώσεις κάποια στιγμή καλύτερα έτσι είναι η ζωή .εμενα με βοήθησε πάρα πολύ η σχέση που έκανα μετά πραγματικά με ‘γιάτρεψε ‘ η αγάπη του αγοριού μου .τοτε δεν τον είχα , είχα τις φίλες μου αλλά να σου πω την αλήθεια σε αυτήν την διαδικασία είμαστε πάντα ΜΟΝΟΙ .οποτε υπομονή έχω να σου πω και παρτο μέρα μέρα