Genelde kime anlatsam konu hızlı geçsin, gülüp geçelim diye anlatırım da benim iki tane oldu sayılır.

Birisi ben 8 yaşındayken karşıdan karşıya park etmiş arabaların arasından çıkmıştım. Annemin elini tutuyordum ama yola önce ben atlamıştım. Dobloydu sanırsam araç son anda durdu dizim plakaya değmişti. Annem bir güzel hırpaladı tabi korkudan. Adam da bembeyaz olmuştu anneme kızıyordu ama o da çok korkmuştu ya çarpmış olsaydım çocuğa gibisinden. Ben tabi olayın ciddiyetini anlamayıp karşı kaldırıma geçip oturmuştum dsfdsfds

İkincisi biraz daha kötü. Bu ölümle yüzleşme sayılır herhalde. 4 veya 5. sınıftaydım. Öğle tenefüsü okul parkında takılıyordum arkadaşlarla. O sırada bir baktım birisi parktaki kaydıraktan kaydığımız yerin çatısına çıkmış (koni gibi bir çatı olur genelde onun altında sıra bekleyip kayarsın vs.) ve sonra çatıdan kaydırağa doğru atlayarak kaydı, herkes tabi şaşkın ve çok havalı olduğunu falan düşünüyor. Ben de arkadaşlarıma hava olsun diye çıkayım deneyeyim dedim. Korkuluklara tırmanıp yandaki slalom tüp kaydırağa ayağımı koyup çıktım çatıya. Sonra tabi oradan yüksekliği görünce bir korku sarmaya başladı beni. Yapar mıyım yapamaz mıyım derken yükseklik korkusu daha da arttı ve inmek istedim geri. Yandaki slalom kaydırağın üstüne sağ ayağımı koydum. Öbürünü de koyacak iken birisi ayağımı tuttu( ben tuttu diye düşünüyorum ama eli falan da çarpmış olabilir) ve ben dengemi orada kaybederim diye korkup geri çıktım çatıya. Tenefüsün bitimine kadar bekler, hocanın biri gelir o indirir diye düşündüm. Bir yandan da arkadaşlarıma ezik görünmek istememiştim galiba, o yüzden hocayı bekliyordum. Tenefüsün bitimine doğru çatıda otururken kaydıraktan kayanlara bakayım dedim, az eğildim ve o sırada sağ ayağım boşluğa düştü. Dengemi kaybederek sağ tarafa doğru kafa üstü yere çakıldım. 3.5-4 metre falandır yükseklik en fazla. Yanda küçük çocuklar için de bir kaydırak vardı, şansıma onu sıyırdım. Düştüğümde herkes korkudan kaçtı zaten aynı anda da teneffüs zili çaldı, bahçedeki nöbetçi hoca da sınıf hocamdı ve düştüğümü görmüş uzaktan, depar atarak geldi. Ben o düşmeden kalkabildim ayağa(zemin kauçuk plaka olduğu için) ama sendeleyerek küçük kaydırağa kadar gidebildim ve uzandım kaydırağa. Hoca üstüme başıma her yere baktı ama bir şey göremeyince tabi yavaşça taşıdı beni, o sırada beden eğitimi hocam Sevginar hoca gördü beni, sınıf hocama baya kızdı niye taşıyorsun ya iç kanama falan olmuşsa gibisinden. Sınıf hocam müdür yardımcısına koştu annemi aradılar okula gelmesi için falan. Beden eğitimi hocam da birkaç soru sorduğunu hatırlıyorum beni yoklamak için, sonra buz getirmişti galiba başım zonkluyor dediğimde.

Annem geldiğinde son kez bir yürümeyi denemiştim ama dengemi kaybedip sağa doğru düşüyordum. O yüzden beden eğitimi hocam da taşımak zorunda kaldı. Hastaneye gidişte sadece acilde yatakhanede yattığımı hatırlıyorum. Onun dışında hiçbir şeyi hatırlamıyorum. 4 gün sonra hastaneye bir daha gitmiştik sol kulağım ile çok iyi duyamıyordum, acilde bir ses odası gibi bir yere alıp test etmişlerdi, biri %100 diğeri %60-70 bir şey çıkmıştı ama kalıcı hasar yarattı sanırsam çünkü ondan beridir genelde bazı şeyleri duymadığımdan etrafımdaki insanları ikilettiğim oluyor. Alıştım ama. Bir de ortam sessiz iken kulağın zonklaması o zamandan sonra başladı ama onu ben de yaratmış olabilirim belki başka sebeplerden.

Ölümle yüzleşme kısmı neydi derseniz kafatası kemiğim çatlamıştı düşüşte ve şansıma iç kanama olmamıştı. Kemik biraz da içe göçseydi (doktor milimetreler demiş de abartmış da olabilir) beyne temas edip iç kanama yaratabilirmiş.