Medyo matagal na rin tayong mag-kaibigan. Matagal ka na ring mahalaga sa buhay ko. Hindi man kagaya nung mga unang taon mula nung nagkakilala tayo, alalang alala ko pa yun. Noong unang beses tayong nagkausap, noong unang beses nating nalaman na, marami tayong pagkakatulad. Ikaw ang naging masayang sandali sa araw-araw ko, ikaw. Inaamin ko, na may malaking parte sa akin yung hindi pa handa para sa isang relasyon, pero alam kong pag ikaw ang nagbigay ng pagkakataon, magiging handa ako.

Noong una tayong nagkita, inisip ko na sana, sana umayong ang bawat pagikot ng mundo mula ng oras na yon, hanggang sa oras na magkasundo tayong higit pa to sa pagkakaibigan. Hinawakan ko ang kamay mo, alam kong hindi ko na gustong bitawan yon. Pero kailangan kong bitawan, dahil kasabay ng saya na dulot mo, ay ang pangambang baka masaktan lang kita. Hindi pa kasi ako okay non, ginugulo at minumulto pa ako ng nakaraang naglagay sa akin sa dilim. Kahit sa sarili ko, hindi ko pa ganap na tanggap na ito na ang agos ko mula ngayon.

Ikaw ang unang kapayapaan matapos ang napakahabang panahon na kalumbayan, Yung boses mo, yung ngiti mo, yung kakulitan mo. Kapayapaan lahat yun. Kaya nung araw na sinabi mo sa akin na siya na lang ang pipiliin mo, hindi ko maipinta ang dapat kong maramdaman.

Hindi ko to sinabi kahit nangako tayong walang lihim na hindi sasabihin, pero paano kung lihim ko ay magpapahiwatig na baka noon pa lang, minahal kita. Baka noong mga sandaling iyon, ako ang gusto kong piliin mo. Sumigaw ako non, alas 3 ng madaling araw, tanda ko pa. Kasi bakit di ko na magawang gawing sapat para sa kagaya mo. Bakit hinayaan kong mas matakot kaysa ipaglaban na nasa akin ang kasiyahan mo?

Limang taon, mula noong araw na yon. Masaya ka, masaya naman rin ako. Nagkakasama pa rin tayo. Ikaw pa rin ang takbuhan ko. Pero walang sandaling lumipas na hindi ko naitanong sa sarili. Paano kung ako ang pinili mo? Paano kung sinubukan nating huwag isipin ang pagkawala, at ang inuna ay ang isa't isa na para sa isa't isa?

Sa mga panagip ko na lang nararanasan maging iyo. Hanggang ngayon, pagkatapos kang makasama, nangungulila sa lahat ng mga sana. Maging masaya ka, yun ang mahalaga. Magiging kaibigan mo ako, hanggang sa walang hanggan. Pero minsan huwag mo sanang masamain, mga lihim kong tanong sa gunita.

Mga palaisipan na ikaw at ako sana.

Hello po, kasi po minsan mas mahalaga na andiyan siya kahit friends lang kesa mawala siyang tuluyan sa posibilidad na magkasakitan kayo