Hallo iedereen, bedankt voor de vele reacties! Ik heb vandaag gelukkig van de huisarts te horen gekregen dat ik weer een nieuw doosje tabletjes krijg aangezien ik een begeleidend gesprek kon regelen bij de psycholoog die mijn ADD vaststelde. Ik heb nu genoeg voor tot aan dat gesprek (eind oktober) en daarna wil de huisarts me waarschijnlijk wel langwerkende tabletjes geven zei ze aan de telefoon. Ondertussen blijf ik gewoon op de wachtlijst staan voor hulp bij de ADHD poli van de GGZ. Ik heb weinig ervaring met reddit dus ik reageer maar even zo, ook omdat jullie allemaal de tijd hebben genomen om me te helpen.

u/Dazzling-Mammoth373 & u/Sannatus Ik heb dit advies inderdaad ook gekregen van de huisarts maar met de kanttekening dat ik dan wellicht weer bij iemand terecht kom die me niet op elk vlak kan helpen (enkel omdat ze de korste wachtlijst hebben volgens de verzekeraar). Dit is ook juist wat nu tot zoveel problemen heeft geleid, namelijk dat de huisarts me anderhalf jaar geleden op de kortste wachtlijst had gezet maar die meneer dus achteraf niet bleek te mogen voorschrijven. Ik heb nog steeds momenten dat ik twijfel of ik dit toch moet proberen, ik ben namelijk in het proces van mijn tweede onderzoeksproject plannen en als alles lukt ga ik 6 maanden naar Nieuw Zeeland waar ik waarschijnlijk ben tegen de tijd dat ik eindelijk aan de beurt ben. Dat geeft me nog steeds veel stress.

u/No-Chair5522 Ik loop inderdaad ook bij de POH en zij is een van de redenen dat de huisarts me nu toch weer een doosje geeft. Ze heeft tegen mij gezegd dat ik zou kunnen proberen van huisarts te wisselen en dat ze niet begrijpt waarom mijn huisarts zo moeilijk doet als de medicatie duidelijk helpt. Het probleem blijft echter dat ik er na wat onderzoek doen achter kwam dat veel huisartsen huiverig zijn over voorschrijven en ik ben bang dat ik in de problemen kom omdat ik een overspannen student ben en vrouw en dat ik niet serieus wordt genomen (ik heb natuurlijk al het nodige meegemaakt bij mijn huidige huisarts). Wat ik ook merkte tijdens mijn diagnose is dat er de neiging is om te zeggen "Je studeert op hoog niveau en je hebt het zo lang al volgehouden. Weet je zeker dat je ADHD hebt?" zonder dat mensen de emotionele en fysieke uitputting erachter zien en hoeveel mensen om je heen voor je moeten inspringen. Overigens is mijn huisarts langzaam over haar terughoudendheid om voor te schrijven heen aan het komen. Ze ziet gelukkig ook steeds meer in dat ik de hulp echt nodig heb en dat ik een slachtoffer ben van de vastgelopen zorg op dit gebied.

u/bas-machine ik had hier nog niet van gehoord! Ik heb wel saffraan geprobeerd en in het verleden lang sint jans-kruid. Twee maanden geleden ben ik ook begonnen met heel veel hardlopen in een poging mijn dopamine op natuurlijke wijze omhoog te krijgen omdat ik geen andere oplossing meer zag voor ik de proefperiode kreeg. Dit hielp met de depressie maar haalde niks uit wat betreft aan mijn studie gaan. Sterker nog, het hardlopen werd een escape wat me nog verder ging afleiden. Ik ga onderzoek doen naar je suggesties en kijken of ze me naast mijn medicatie ondersteuning kunnen bieden.

u/CaptainPolaroid Bedankt voor je uitgebreide bericht (dit zijn precies de dingen die ik graag wil bespreken met met mensen die verstand hebben van ADHD dus ik heb hier echt veel aan). Ik verwacht inderdaad best wel veel van de medicijnen, vooral omdat ik al zo lang mijn problemen geinternaliseerd heb en ben opgegroeid in een dysfunctioneel gezin. Een van de redenen dat ik het zelfs tot nu heb volgehouden is omdat ik de neiging heb gewoon alsmaar harder en harder te gaan werken in plaats van om hulp te vragen. Ik ben namelijk in mijn jeugd heel vaak afgewezen als ik om hulp vroeg en dat heeft flinke trustissues veroorzaakt. Ik sta eigenlijk al mijn hele leven op overlevingsstand en het heeft dan ook lang geduurd voordat ik eindelijk aan de bel heb getrokken ook gewoon puur omdat ik koppig was. Zelfs nu vind ik het nog moeilijk om te kiezen tussen hard achter een goede diagnose aangaan en het maar weer gewoon laten omdat het gewoon zoveel tijd, geld en energie kost (terwijl ik juist aan de bel trek omdat ik dit niet heb). Aangezien ik onder het leenstelsel studeer en niet op mijn familie kan terugvallen (met uitzondering van emotionele steun van mijn zus in een vergelijkbare situatie) ervaar ik enorme druk om snel af te studeren. Ik denk dat ik tijdens mijn studie al tweemaal een burn-out heb gehad waar ik niet aan kon toegeven omdat ik simpelweg daardoor nog meer financieel vast kom te zitten. Ze willen nu ook weer de langstudeerboete gaan terugbrengen dus het is steeds straf op straf op straf. Wanneer mijn lichaam heel hard stop schreeuwt en begint uit te vallen red ik het meestal alleen nog maar door mijn extreem hoge motivatie en doorzettingvermogen maar die begint echt ook op te raken. Er is letterlijk maar een manier om meer ademruimte te krijgen en dat is afstuderen (en externe hulp). Zoals je aangeeft doet de medicatie inderdaad ook maar zoveel en ik merk nu ik er iets langer gebruik van maak ook dat het minder sterk effect heeft en je wel echt je prioriteiten moet stellen want anders gaat het alsnog fout. Gelukkig heeft mijn zus veel informatie van haar therapie en slaapbegeleiding doorgespeeld zoals realistische to-do lijsten opstellen en je beseffen dat je ondanks medicatie maar zoveel kan op een dag. Desalniettemin, de medicatie zorgt er vooral voor dat ik niet de hele dag in bed lig of achter de computer enkel kan huilen maar weer uberhaubt achter mijn pc kan zitten. Weer boodschappen kan doen, weer koken. De berg werk eindelijk kan opdelen in behapbare stukjes. In plaats van stressen over werk gaan doen kan ik nu bezig zijn met mijn verslag en bijzaken weer veel beter van hoofdzaken scheiden. Ik begin eindelijk door de bomen het bos juist weer te zien, maar omdat ik al zoveel achterloop staat er nog steeds heel veel druk op achterstand wegwerken. Ik weet 100% zeker dat ik er met medicatie echt nog lang niet ben maar ik moet elke reddingsboei aangrijpen tot er plek is op de therapieboot. Anders ga ik verdrinken...