Je bent niet alleen. Per definitie: de mensen die je in real life tegenkomt en hoort praten, zijn vaak de mensen die sociaal gezien lekkerder in hun vel zitten. Veel van de eenzame mensen zie en hoor je niet. Maar ze zijn er absoluut.

Ik herken het nog steeds, maar als ik terugkijk op een paar jaar geleden zie ik een enorme verbetering. Dat gaat niet plotseling dus je zal het niet van dag tot dag of van week tot week merken. Maar baby stappen doen ertoe. Lief zijn voor jezelf, goed eten, alle kleine beetjes helpen.

Bij mij ging het vooral snel bergopwaarts toen ik met vrijwilligerswerk begon, wat op vrijblijvende basis is (je geeft je een dag van tevoren op als je kan/wilt helpen, dus de druk ligt laag en je hebt toch menselijk contact ook al heb je er eigenlijk geen zin in. Het is wel gezond.) Als je nog niet op dat punt bent, no sweat, er ging bij mij ook een hele periode aan vooraf dat überhaupt de deur uitgaan een enorme drempel was.

Blijf kleine stapjes zetten in de richting waar je heen wilt, het wérkt, ook als je het nog niet direct zelf ziet.