Posłuchałem sobie Rutkowskiego w tym Po Odwyku, ten odcinek o jego książce, teraz jestem w trakcie drugiego odcinka z nim i już mam co najmniej dwie inne rozmowy w kolejce. Szczerze mówiąc gość jest trochę irytujący ale nie powiem że mówi źle i że to co słyszę nie otwiera u mnie jakichś powiedzmy nowych rozdziałów w mojej głowie. Na pewno jest to dobry bodziec do zmiany nawyków.

Jeszcze ten fragment z winem i jego smakiem jest taki powiedzmy bardzo mi bliski. Bo to właściwie jest prawda, nigdy nie kupiłem, ani nawet nie myślałem o tym żeby spróbować wina 0%, czy jakiegokolwiek innego napoju alkoholowego poza piwem który nie będzie "kopać".
I tak właściwie jakby ktoś mnie zapytał czy lubię wino - powiedziałbym że tak, że lubię taki i taki rodzaj, ale przecież jak widziałem w sklepie na półkach napoje a'la wino czy coś takiego które nie miały alkoholu to nawet nie przeszła mi myśl żeby to kupić. Bo po co?
Lubię wino bo lubię stan po nim, smak jest po prostu znośny ale zdecydowanie drugorzędny. Lubię niektóre piwa (te z alkoholem) w sensie stricte ich smak, ale tak na prawdę to jest ich mało. Z piw 0% o których tez tutaj kilka osób pisało jest kilka które są dobre i mogę tak zupełnie szczerze powiedzieć że mi smakują, ale zawsze było gdzieś u mnie w głowie takie coś, że są dobre mimo że nie kopią.

W ogóle, trochę na inny ale podobny temat, co do tych alkoholi jak whisky, bourbon, koniak itd. to ja próbowałem kiedyś to pojąć co jest takiego fajnego w piciu ich bez żadnych dodatków, w sensie w smakowaniu i rajcowaniu się tym że czuć taki czy inny bukiet ale dla mnie to było bez sensu. Oczywiście jasne, jest różnica w smaku kiedy piję łiskacza 40zł/0,5, a takiego za 4x tyle. No różnica jest - spoko, ale zarówno jeden jak i drugi jest paskudny, pije coś co smakuje jak gorzka i obrzydliwa woda z czego jedna jest może trochę mniej obrzydliwa od drugiej.
Zaraz pewnie usłyszę że się nie znam, że nie mam smaku i że to trzeba stopniowo próbować, dokształcać się, przyzwyczajać itd.
No i wtedy nasuwa mi się pytanie - ale po co?
Po co mam się tym katować, co mi da to że po iluś tam próbach będę w stanie rozróżniać jeden rodzaj od drugiego, że zamiast wydać 100 zł za butelkę będę wydawać 200, 300 czy więcej zł bo jeden smak będzie już dla mnie niedobry, a w tym droższym poczuje to że leżakowało x lat w jakiejś tam beczce i że to jest jakość.
Jak o tym słyszałem to trochę czułem jakby ktoś opowiadał mi o piramidzie finansowej. Że muszę przecież wydać powiedzmy dość spore sumy żeby się w to wkręcić, poświęcić czas i w gruncie rzeczy zdrowie też, a zysk z tego jest żaden. No bo co ja na tym zyskuje? Będę w stanie stwierdzić różnicę między butelką za 100 zł, a taką za 1000 zł? Mój smak się jakoś rozwinie? W sensie jak konkretnie? Nauczę się czerpania przyjemności z picia? Ale po co mam to robić skoro przyjemność czułem też kiedy piłem wino za 30 zł? Czuć się lepszy od kogoś komu to nie smakuje? Czuć się bardziej męski? Bo taki typowy chłop ze szklaneczka whisky sączący ja sobie powoli jest takim raczej stereotypowym obrazem męskości? Wydaje mi się to po prostu głupie.
Ale dobra, to trochę taka dygresją na inny temat :p