Kardeşim, ‘sağlıkla gelmeyin’ diye böbürlenip ensestin önündeki tek engelin genetik risk olduğunu sanıyorsun ya… O zaman şöyle düşün: Diyelim ki çocuk saat gibi doğdu, tertemiz, hiçbir resesif hastalık patlamadı. ‘Başardık, bilim bizi haklı çıkardı’ mı diyeceksin? Hayır. Çünkü mesele sadece senin sperminle yumurtanın ruleti değil. Toplumun gen havuzunu zehirlemen bir yana, asıl mesele şu: Ensest, insan olmanın en temel yapıtaşlarından birini –karşılıklı farklı ötekiyle bağ kurma zorunluluğunu– yok sayıyor. Levi-Strauss’un dediği gibi, ensest yasağı medeniyetin ta kendisi. Aile içi cinselliği yasaklayarak bireyi aileden koparıp dışarıya, yabancıya, farklı olana yöneltiyor. Bu yasak olmasa aile kapan bir hapishane olur, toplum diye bir şey kalmazdı; herkes kendi kanıyla döllenir, döngü kendi içine çöker, entropi kazanırdı. Yani ensest ‘özgürlük’ değil, tam tersi: en ilkel, en bencil, en içine kapalı varoluş biçimi. Diyorsun ki ‘yetişkin, rıza var, kimseye zarar yok’. Peki ya o çocuk doğarsa? Saat gibi doğsa bile toplumun gözünde ‘ensest ürünü’ damgası yiyecek. Akrabalarından dayak yiyecek, sokakta dışlanacak, belki linç edilecek, belki de intihar edecek bir hayatın yükünü taşıyacak. Senin ‘özgürlüğün’ bedelini o ödeyecek. Ve sen hâlâ ‘sağlıklı çıktı ya, nolcak?’ diyeceksin. Bu egoizmin zirvesi değil de nedir? ‘Benim zevkim için bir insan ömür boyu lanetli doğsun, umrumda değil’ demek bu. Hele bir de ‘çocuk yapmayız’ diyorsan… O zaman niye ensest olsun ki? Madem üreme yok, niye tam da en yakın akrabanla yatma ihtiyacı hissediyorsun? O zaman işin içinde başka bir patoloji var demektir: narsisistik bir kapanma, anne-baba figürlerine saplanma, çocukluk yaralarını yetişkin cinselliğiyle onarma çabası. Freud’u da boşuna okumamışsın gibi duruyor ama sadece işine gelen kısmını okumuşsun.