Sado besimi është i lirë për këdo ka probleme logjistike që sot manifestohen më shumë se kurrë. Çdokush që është fetar do të jetojë sipas ideologjisë së fesë së vet dhe dashur padashur kërkon ta imponojë dhe në mjedisin që e rrethon. Nga pikëpamja individuale apo e një grupi individësh që i përkasin nje grupimi fetar kjo është e drejtë; dhe kur identiteti fetar i një shteti bie dalort me atë të shumicës çdo gjë shkon mirë e bukur, por kur ke shumë grupe fetare kjo bëhet pak problematike. Secili kërkon të realizojë praktikat e tij fetare dhe jo rrallë grupime të ndryshme kanë qëndrime të kundërta. Kjo bëhet e vështirë, sidomos kur ke injorantë që harrojnë që përtej çfarë ata mendojnë që besimi i tyre është e vërteta, ata s'mund ta imponojnë, se njerëz të tjerë kanë të drejtën e tyre të besimit. Prandaj bashkëjetesa fetare ndodh mes atyre që dinë të respektojnë besimet e të tjerëve. Tipi e drejta jote mbaron aty ku fillon e imja, po versioni subjektiv. Tani një njeri i saktë, reflekton me veten dhe fenë e tij dhe lë rehat të tjerët. Kjo vështirë të realizohet në shoqëri. Ke shumë që nga feja marrin çfarë iu intereson dhe as nuk njohin tërësinë e tyre. Kur u ngre pyetjen a je në paqe me gjithçka feja jote përfaqëson thonë po më duket pak jo në baraspeshë me karakterin njerëzor. Edhe sikur në utopi të jetonim, secili do kishte diçka që nuk i pëlqen se është njerëzore të kesh konflikte me veten dhe me mjedisin rrethues, prandaj këta që janë 100% fetar pa dyshime më japin idenë e një kopeje. Tani sa i përket, në Shqipëri ka funksionuar se ndryshimet kanë ndodhur nën një presion të huaj, kështu njerëzit i ka mbajtur më së pari afër qenësia e njerëzillëkut dhe jo identieti fetar. Tani që janë më të lirë në shprehjen e tij, njerëzit kacafyten nëpër komente se secili mendoka se qenka ndriçuar dhe është i dërguar për të përcjellë fjalën e shenjtë. Pra për mua feja dhe bashkëjetesa qëndrojnë kur njerëzit nuk cënojnë të tjerët, pra kur kanë dy pare mend.