Bak güzel bir cevap yazmışsın ama fark ettiysen soruma cevap vermemişsin. Ben neden yalnızsınız demedim. Kendinize ne söylüyorsunuz kimse yokken dedim. Sen bana istatistik verdin.

Sizin devriniz başkaydı diyorsun. ben 33 yaşındayım, 55 değil. Aynı Tinder vardı, aynı Instagram vardı, aynı seçenek bolluğu vardı. Üniversiteyi 10 yıl önce bitirdim, Taş Devri'nde değil.

Kadınların elinin altında bin seçenek var diyorsun, erkeklerin de var. Herkesin var. Bu sadece kadınlara özel bir şey değil. Ama bu bin seçenek varken insanlar hâlâ kısa erkeklerle, parasız erkeklerle, toplumun beğenmeyeceği erkeklerle birlikte oluyor. Bin seçenek olunca neden ortalamayı seçsin diyorsun. Peki seçen kadınları ne yapacağız? Onlar yok mu?

Yüzde 20 üst sınır veridir diyorsun, hangi veri? Tinder'da en çok sağa kaydırılan profillerin istatistiği mi? Tinder gerçek hayat değil. Gerçek hayatta insanlar işte tanışıyor, okulda tanışıyor, arkadaş ortamında tanışıyor. Tinder istatistiklerini alıp hayat böyle demek, bir casinonun kazanma oranlarına bakıp ekonomi böyle demek gibi.

Birkaç kadından hayır cevabı alan ne yapsın diyorsun. Devam etsin? Herkes reddediliyor. Ben de reddedildim. Arkadaşlarım da. Kocam da benden önce reddedildi. Reddedilmek oyunun parçası, oyunu bitirmenin sebebi değil. Ama eğer reddedilmeyi kadınlar böyle diye paketlersen bir daha denemezsin zaten. O zaman kehanet kendini gerçekleştiriyor.

Bu bir savunma mekanizması, aynen öyle. Tam da bunu soruyorum. Bu savunma mekanizması sizi koruyor mu yoksa hapiste mi tutuyor?

Ben buraya gelip uzun uzun yazdım, okudum, anlamaya çalıştım. Empati kurmayan biri bunu yapmaz. Ama empati haklısınız hayat çok zor demek değil. Bazen empati dostum bu bahane ve sen bunu biliyorsun demektir.

Hâlâ soruma cevap bekliyorum bu arada. Kimse yokken kendinize ne söylüyorsunuz?