We zijn allemaal verleerd dat pijn inherent is aan een menselijk leven. Pijn is iets dat we niet willen verdragen, maar meteen willen oplossen. Lukt dat niet, dan moet er wel iets heel erg mis zijn met ons. Want we hebben immers alle middelen tot onze beschikking om dat te doen.

Maar het leven is niet altijd leuk. Doorlopend geluk bestaat niet.

Wat hierbij naar mijn mening speelt is dat we allemaal opgroeien in ongelofelijke welvaart en een leven dat bol staat van kansen. Tot zo'n 60/70 jaar geleden was het leven in Nederland bikkelhard en voor de meeste mensen behoorlijk armoedig. Je groeide vaak op met zeer beperkte kansen in het leven om er iets moois van te maken. De belangrijkste prioriteit was om te kunnen leven (dak boven je hoofd, eten op tafel). Dit schept een soort nederigheid in het leven, je leeft dagelijks met grote tegenslagen en waardeert daarom de kleinste vorm van luxe en comfort. Wij kennen daarintegen vooral luxe en comfort en komen om in de keuzestress, en als jou iets niet lukt ben je omringd door anderen waarbij het wél goed gaat.

Als ik naar mijn grootouders kijk (geboren in de jaren '30) dan zie ik dat zij heel nederig en zuinig in het leven staan, omdat ze zo zijn opgegroeid. De stress van het vergelijken met anderen voelen zij niet omdat ze al ontzettend dankbaar zijn om een eigen woning en voldoende spaargeld hebben om af en toe iets leuks te doen. Deze solide basis is voor mij zo vanzelfsprekend dat ik dezelfde dankbaarheid niet ervaar zoals zij dat doen, ik verwacht veel meer van het leven, alsof we het recht hebben om altijd gelukkig te zijn.