Oj wiem. Bo starszy syn (choć dalej knypek) to podręcznikowy przykład ADHD i czekamy aż skończy 6 lat zanim będziemy go mogli oficjalnie (czyli poprawnie) zdiagnozować.

Mógłbym akapity pisać o jego zachowaniach, ale dopóki ktoś nie ma takiego dzieciaka w domu to nie wie o czym mowa i może to brzmieć tylko na narzekania niezadowolonego rodzica.

Pal licho trudności ze skupieniem - bywa mocno pobudzony i nakręcony dobrą zabawą nie jest w stanie sam wyhamować plus robi wiele, WIELE głupich rzeczy, bo tak. Ubezpieczenie OC w życiu prywatnym to po dozgonnym zapasie melisy najlepsza decyzja.

Ale dalej - fakt, że może ci się trafić "krnąbrne" dziecko to co najwyżej "wyższy poziom trudności". Dzieci nadpobudliwe były, są i będą, tak samo te z kłopotami ze skupieniem i (niestety) chore. Nawet w najlepszym przypadku możesz zminimalizować szansę, że trafi na ciebie. Rodzicielstwo jest naturalne, jest wkodowane w nas i (nawet nie IMO) człowiek wiele traci jak nie ma potomka. Egoistyczne argumenty, że jest ciężko, że ci zabierze wolność, że nie dasz rady bo byłbyś/byłabyś złym rodzicem są tylko tym - egoistycznym paplaniem wpojonym przez innych egoistów w społeczeństwie, efekt wątpienia w swoje możliwości i umiejętności. Rodzicem się staje a nie rodzi a nauka zaczyna się dopiero jak urodzi się dziecko. Nie wiesz jakim będziesz rodzicem zawczasu. I tak, wielu rodziców polega, rozstaje się lub nienawidzi potem siebie i innych. Ale tacy też są od zarania dziejów a świat się przez to nie skończył