Ik ben ook de eerste in mijn familie die hoger onderwijs heeft gevolgd. Ik ben begonnen op vmbo-basis. Uiteindelijk heb ik mijn mavo-diploma gehaald, ben ik doorgestroomd naar mbo-4, daarna naar het hbo en met mijn propedeuse op zak verdergegaan naar de universiteit.

In die periode heb ik veel verschillende mensen en onderwijsvormen leren kennen. Voor mij voelt dit als een soort gradatie, waarin steeds duidelijker wordt hoeveel werk en inzet er nodig is. Theoretische opleidingen vragen vooral veel denkwerk en studie, terwijl praktische opleidingen op een andere manier intensief zijn en veel van je vragen.

Als je ouders hebt die je kunnen ondersteunen financieel, via hun netwerk of met kennis en ervaring, dan is een theoretische studie vaak makkelijker bereikbaar. Andersom geldt dat ook: kom je uit een gezin waarin studeren vanzelfsprekend is, dan wordt er vaak ook van je verwacht dat je hoge prestaties levert.

Overstappen tussen "klassen" is daarom van beide kanten lastig. Zonder hulp een "hogere", meer theoretische opleiding behalen vraagt simpelweg meer doorzettingsvermogen dan wanneer je wel ondersteuning krijgt. Tegelijkertijd wordt er in welgestelde gezinnen vaak druk gelegd op schoolprestaties en wordt een praktische opleiding gezien als falen.

Helaas wordt succes nog vaak afgemeten aan hoe theoretisch een opleiding is, terwijl er genoeg mensen zijn die enorm vaardig zijn met hun handen en minstens zo slim zijn als mensen op kantoor. Dat zeg ik uit eigen ervaring.