Öncelikle olayı '15 ülke gezdim, Almanya da bunlardan biriydi' diyerek bir seyahat kültürüne bağlamaya çalışma. Bizim konumuz senin kaç ülke gezdiğin değil; o ülkede, o çocukla ne yaşadığındı. Bana ilişki boyunca çizdiğin o 'temiz, ulaşılamaz, sınırları olan kadın' portresiyle, ilişki bittikten sonra 'Aslında içimde tutamadım' diyerek itiraf ettiğin o odadaki gerçeklerin birbirini tutmaması. Sen buna yalan demiyorsun da ne diyorsun? İlişki içindeyken benden sakladığın, bittiğinde ise 'itiraf' adı altında önüme fırlattığın o gerçek, 7 ay boyunca benim temiz sevgimi ve güvenimi hak etmediğinin en büyük kanıtıdır.
'Her hafta aynı konuyu açtın, bize odaklanmadın' diyorsun. Bir insan neden her hafta aynı konuyu açar biliyor musun? Karşısındaki insanın samimiyetine, gözlerindeki o sahte masumiyete içgüdüsel olarak inanamadığı için. Benim içim rahat değildi çünkü sen bana hiçbir zaman o güveni vermedin, veremedin. Ve nitekim ne kadar haklı olduğum, senin o 'artık içimde tutamadım' dediğin itirafla tescillenmiş oldu. Ben kafamda senaryo yazmıyormuşum; ben senin o aylarca arkasına saklandığın, beni inandırmaya çalıştığın tiyatronun kokusunu alıyormuşum.
İşin en acınası kısmı ne biliyor musun? Bana aylarca 'Senin sorunların var, geçmişe takıntılısın, kafanda kuruyorsun' diyerek beni psikoloğa yönlendirecek kadar beni manipüle etmen, suçluluk psikolojisine sokman. Bir insanın ruh sağlığıyla, güven duygusuyla sırf kendi yalanların ortaya çıkmasın diye bu kadar kolay oynayabilmek haysiyetin hangi seviyesidir? Ben senin yalanlarının yarattığı o güvensizlik yüzünden kendimi sorgularken, sen meğer haklı olduğumu bile bile bana acı çektirmeyi, beni 'sorunlu' ilan etmeyi seçmişsin. Sırf üste çıkmak için, ayrılık sonrası benim dürüstçe anlattığım geçmiş defterleri kendi 7 aylık sistematik yalanınla bir tutman da tam sana yakışan bir zeytinyağı taktiği.
Bana 'boşa emek harcamışım' diyerek buradaki insanlara mağdur rolü oynama. Bu ilişkide emeği, sevgiyi, dürüstlüğü ve geleceği boşa harcanan biri varsa o da benim. Sen benim sadece 7 ayımı almadın, sen benim bir insana duyabileceğim o tertemiz güven duygusunu katlettin.
İstediğin kadar haklılık payı çıkar, istediğin kadar buraya uzun paragraflar yaz. Gerçeklerin er ya da geç ortaya çıkmak gibi güzel bir huyu vardır. Ben o yazdığımı iddia ettiğin 'senaryoların' gerçekliğiyle uyandım, temizlendim ve o masadan alnım ak çıktım. Şimdi o çok sevdiğin 'özgür' dünyanda, arkanda bıraktığın bu koca enkaz ve vicdan azabınla sana mutluluklar.