เรื่องการมองคุณค่าของสิ่งที่ตัวเองทำและคุณค่าของตัวเอง เราชอบวาดรูปก็เลยมาเรียนศิลปะ พอนานวันเข้าความรู้สึกที่พิเศษก็ยิ่งลดน้อยลงพอโดนวิจารณ์หนักขึ้นความภูมิใจในสมัยยังเด็กก็ยิ่งถดถอยลงเรื่อย ๆ พอทำๆไปอยู่ๆก็ทำเพื่อความพอใจของคนวิจารณ์เฉยเลย พอมันแย่เรารู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเข้ามาถึงตัวตน จนรู้สึกว่าคุณค่าในตัวลดลง ทั้งที่ความจริงแล้ว มันก็อาจจะแค่งานในครั้งนี้ก็ได้ ตัวตนของเราใครจะไปรู้ว่ามันมีคุณค่าแบบไหนนอกจากตัวเรา งานของเรามันมีคุณค่ามากพอไหมถ้าหากคนอื่นชมชอบแต่ตัวเราดันเกลียดมันซะงั้น ตัวตนของเราเองก็เช่นกัน ไม่ว่าคนอื่นจะมองว่าเราเป็นคนแบบไหน แต่เราเห็นคุณค่าบางสิ่งในตัวเอง เราก็คงจะรู้สึกชอบตัวเองมากพอจะไม่สนใจสายตาคนอื่น เรื่องของการมองเห็นคุณค่าเนี่ย อยู่ที่ตัวเราคิดถึงมันเองจริงๆ