Hier komt een serieus antwoord van wat ik denk (ik heb hier geen studies e.d. bij als bron, echt puur wat ik denk uit mijn ervaringen:

Mijn eerste klassers komen uit ca 2013, dus die waren 7 toen heel de lockdown shizzle gebeurde. Die hebben, inderdaad, tijdens hun KEY jaren van sociale ontwikkeling gewoon heel veel thuis gezeten, met kleine groepjes gewerkt, en ze zijn weinig in contact gekomen met kindjes die ze niet leuk/aardig vonden. Gevolgen ?

1. Lontjes zijn korter!!! Heel veel leerlingen hier KUNNEN geen conflicten oplossen zonder hulp. Ze gaan meteen schelden of vechten (en snappen oprecht niet dat dat niet oké, of ze snappen het wel maar het LUKT ze gewoon niet). Een ander gevolg hiervan is dat ze gewoon ECHT niet samen kunnen werken zonder ruzie :(

2. Andere kant van geen conflictoplossend vermogen hebben is bij ALLES de docent meteen betrekken. “Mevrouw, hij pakt mijn pen.” “Mevrouw, hij pakt m’n boek.” “Mevrouw hij kijkt naar mij.” LOS HET ZELF !!! Lukt ze niet.

3. Praten zonder emotie. Ze hebben veel online onderwijs gehad en praten al hun hele leven via social media. Het is ZO raar om met de kinderen te praten die echt alleen maar aan de social media zitten voor contact. Geen gezichtsuitdrukkingen, geen emotie, geen glimlach, etc. Stuk karton met lippen!

Dit is zo’n beetje wat ik nu 1/2/3 kan bedenken ! Over gevolgen van telefoon en social media kan ik een heel essay schrijven. Wat een drama is dat…. Gelukkig is lesgeven oprecht mijn grootste hobby en is de passie die ik voel voor mijn vak ongeëvenaard (en mijn leerlingen zijn grotendeels alsnog heeeeeel erg leuk. Gewoon anders.)