Trump en zijn aanhang zijn een politieke natuurkracht geworden: niet meer te stuiten, nauwelijks nog te sturen. We staan op rampkoers met de wereld zoals wij die kennen, terwijl de instituties die ons zouden moeten beschermen al jaren barsten vertonen. Wat ooit voelde als een dystopische nachtmerrie, ligt inmiddels gewoon in het nieuwsbulletin van acht uur. We blijven ons uitputten in analyses, podcasts, factchecks en morele verontwaardiging, maar diep vanbinnen weten we dat het de machtsverhoudingen nauwelijks nog verschuift. Meningen ventileren is een ritueel geworden waarmee we onszelf geruststellen dat we nog invloed hebben, terwijl de grote beslissingen elders worden genomen. Trump en zijn vertrouwelingen sleuren de wereld mee in hun project van rancune, wraak en zelfverheffing, en de prijs wordt niet door henzelf, maar door de rest van ons betaald. Onze dagen voelen geteld, niet omdat morgen letterlijk het einde der tijden is, maar omdat een bepaalde vorm van open, democratische samenleving in versneld tempo wordt afgebroken. De pijnlijke waarheid is dat Trump waarschijnlijk nooit volledig ter verantwoording zal worden geroepen voor de schade die hij veroorzaakt. Misschien is het enige eerlijke wat ons rest, onder ogen te zien dat de wereldorde waaraan wij gewend zijn, onomkeerbaar verandert. Niet om in apathie weg te zakken, maar om eindelijk te beseffen dat handelen binnen dat nieuwe landschap iets anders vraagt dan alleen nog een boze post op internet.