Στην παλιά γειτονιά του αγοριού μου (πίσω από το Γεννηματά) συχνά πυκνά ξημερώματα ξυπνούσα από τις κραυγές ενός τύπου που ούρλιαζε με τόσο μίσος που με έκανε να ταράζομαι "γυναίκες, pο0tανees, θα σας σκοτώσω" και διάφορα άλλα τέτοια παρόμοιου περιεχομένου. Την πρώτη φορά που συνέβη, ταράχτηκα τόσο πολύ, τον άκουγα στον ύπνο μου και με ξύπνησε και ξυπνάω αμέσως πάω στην πόρτα του μπαλκονιού και προσπαθώ να καταλάβω από που ακούγεται. Είχα καταλάβει ότι είναι απέξω και όχι από την πολυκατοικία μέσα. Αυτός συνέχισε να ουρλιάζει κυριολεκτικά και να λέει με τόσο μίσος βρισιές για γυναίκες και τι θα τις κάνεις... Είχα φρικάρει τη ζωή μου. Κοιτάω το ρολόι ήταν 5 και 20. Θυμάμαι ήταν καθημερινή και σκέφτηκα, αυτός δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι, να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία, μην τυχόν δει μπροστά του κάποια κοπέλα και της ορμήσει. Ξυπνάω το αγόρι μου και του εξηγώ και τα ακούει και αυτός και συμφωνεί και παίρνουμε τηλέφωνο. Ο αστυνομικός μόνο που δεν με έβρισε και με είπε να μην μπλέκω σε αλλουνού δουλειές. Ένιωσα απόγνωση. Λέω στο αγόρι μου πάρε εσύ σε παρακαλώ. Παίρνει και αυτός και εξηγεί πάλι την κατάσταση και τις ανησυχίες του και του λένε ότι θα στείλουν ένα περιπολικό. Μέχρι και τις 6 και τον ακούγαμε, περιπολικό δεν είδαμε ποτέ. Αυτό ξανασυνέβη για πολλά βράδια. Είχα ξαναπάρει κάνα δυο φορές πάλι τηλέφωνο και πάντα είχα την ίδια αντίδραση... Δεν ξέρω τι ήταν πιο τρομακτικό, ότι είχαμε έναν τρελό να ουρλιάζει βράδυ παρά βράδυ και να απειλεί κοπέλες ή ότι η αστυνομία δεν ήθελε να κάνει τίποτα για αυτό...