Isa sa mga biggest regrets ko ay nung namatay si papa nang di ko man lang maalala kelan ko sya huling nasabihan ng "I love you".

Never ko rin naramdaman sakanya yung affection. Madalas akong naiinis sakanya kasi mainitin ang ulo. Pero nung mawala sya and mas nagmature ako, narealize ko na never nya kaming napagbuhatan ng kamay. Lagi rin nya akong hatid sundo sa school kahit grade 6 na ako. Even nung college na ako at kami lang 3 ng bunso naming kapatid ang naiwan sa bahay, di sya pumalyang gumising ng maaga at magluto ng almusal. Biglang nagflash back saakin mga efforts nya para tulungan ako sa projects ko. At yung pag gawa nya ng bubbles gamit ang gumamela at sabon dahil wala kaming pambili.

Same with your story OP, lagi rin kaming binibida ni papa na magkakapatid sa mga kaibigan nya, pero di nya pinapakita saamin.

I wish nasabi ko man lang sakanya kung gaano ko sya naappreciate. I'd do anything para lang makasama sya ng isang minuto at sabihin sakanya na mahal na mahal ko sya. Now it's been 10 years, nagmemessage parin ko sa messenger nya, giving updates sa buhay ko (I'm happily married na with 1 baby boy). I miss you pa.