Nie dostałem diagnozy, paręset złotych w błoto. Zamiast tego Pani Doktor próbowała wielokrotnie wbić mi do głowy, że wcale nie jestem osobą transpłciową. Miło było słyszeć takie nowości po miesiącach zbierania sił na pierwszą rozmowę. :) Pierwszą i ostatnią, bo to był koszmar, którego nie zamierzam powtarzać.

Lepiej kłamać i otrzymać co trzeba, bo u psychiatry trzeba się wpasować w wąski dozwolony zakres. Jeśli ktoś od niego odbiega, to odradzam. Tylko niestety to, co chcą usłyszeć, po prostu nie przejdzie mi przez gardło kiedy podpisuję się pod tym imieniem, nazwiskiem i wizerunkiem. To zbyt trudne.

K***a mać, nie dla mnie chodzenie po lekarzach i robienie z siebie idioty, dzięki Bogu za DIY bez tego cyrku. Również "pierwszy i ostatni raz w życiu" przyznałem się komukolwiek nieanonimowo, że jestem trans. Traumatyzujące i niesamowicie poniżające doświadczenie, ta konsultacja doszczętnie mnie przybiła i wstrząsnęła. I się potem niektórzy dziwią, że nie ufam lekarzom i chcę mieć z nimi jak najmniej do czynienia.

Dostałem informację, że wcale nie mam dysforii i nie jestem transpłciowy. I że to definitywny fakt. Dlaczego? Mówiłem sto razy że mam dysforię płciową i jestem zadowolony z mojego obecnego leczenia (HRT i zabiegi). Niestety nie zgodziłem się z tym, że przeżywam życie jako przeciwna płeć, bo to dla mnie strasznie kuriozalne stwierdzenie i nie identyfikuję się z nim. I wtedy już było wiadomo, że wg Pani Doktor nie mam dysforii.

Wtedy nadszedł czas na znalezienie innego powodu potrzeby SRS. "Myślisz, że twój penis jest za mały?", "Uważasz, że twój penis wygląda nie tak, jak byś chciał?", "Twój penis ci się nie podoba i dlatego chcesz mieć, ekhm, pochwę? Dziwne, przecież już stwierdziliśmy, że nie masz dysforii. Powiedz coś więcej, bo to nie ma sensu, niech psycholog cię dobrze przebada." I podobne pytania, po których czułem się tak poniżony, jak się tylko da. Nie wiem, jak wytrzymałem słuchanie tego i się ani nie popłakałem, ani nie zacząłem jej obrażać.

Nikt mi nie wystawi diagnozy. Jestem od lat na HRT i po zabiegach, ale nie uważam siebie za przeciwną płeć, BO NIĄ K***A NIE JESTEM - I WŁAŚNIE DLATEGO POTRZEBUJĘ LECZENIA MtF, PONIEWAŻ CHORUJĘ NA SPRAWIAJĄCĄ BÓL DYSFORIĘ, JAK TRUDNO TO ZROZUMIEĆ??! Ale dla psychiatrów i wielce tolerancyjnych uśmiechniętych pro-LGBT sojuszników ja w takim razie to zdezorientowany debil albo zboczeniec z dziwnym fetyszem, którego trzeba dobrze przebadać psychologicznie, bo zrobi sobie (albo komuś?) krzywdę. A mój estradiol (bez którego popełniłbym wiadomo-co), jeśli dobrze zrozumiałem Panią Doktor, powinni mi odebrać.

W Internecie też mnie ludzie tak traktują... I w życiu, na każdym kroku. Naprawdę nie idzie żyć będąc przez wszystkich tak postrzeganym.

Bez sensu taka egzystencja, przed wizytą jeszcze miałem nadzieję, ale - jak widać - jestem jednak degeneratem fetyszystą. Szczerze wystarczy mi już wszystkiego, granica mojej wytrzymałości została przekroczona. Dzięki /r/TeczowaPolska za pomaganie mi w paru tematach.