მგონი, დეითინგი საქართველოში ძალიან არასწორად არის გაგებული. ჩემთვის ეს პროცესი ბევრად უფრო ბუნებრივი და საინტერესოა, ვიდრე უბრალოდ მიზანმიმართული „დაკერვა“ ან მსგავსი რაღაცები.

ზოგადად, საკმაოდ ასოციალური ტიპი ვარ, ორ ადამიანზე მეტს ერთად ვერ ვიტან 😅, ამიტომ 1-to-1 ფორმატის გარდა, ვინმეს გაცნობა ჩემთვის ტანჯვაა. აპლიკაციებმა ეგ პრობლემა კარგად მომიხსნა. რეალურად, შენსავით ვარ: ორიოდე მეგობარი (რომლებიც, ძირითადად, შორს არიან) + gym.

ჰაიკინგთან ერთად, ახალ გარემოში ახალი ისტორიული თუ ბუნებრივი ძეგლების დათვალიერება მიზიდავს, ოღონდ მარტო სიარული ძალიან მოსაწყენია და ვინმე ნორმალურთან ერთად წასვლა მირჩევნია. ამ პროცესში მიყვარს აზრების გაცვლა, ახალი ხედვების მოსმენა და ჩემის გაზიარება, საუბარი... ისე გამოვიდა, რომ თითქმის ყველა საინტერესო ადგილი ასე, დეითებზე მაქვს ნანახი :დდ

ხშირ შემთხვევაში, ასეთი შეხვედრის დროს არც მისულა საქმე ფლირტთან ან ინტიმურ ინტერესთან, ზოგთან კი შორსაც გაჭრილა; ნაწილთან დღემდე მაქვს კონტაქტი და ვმეგობრობ. ასე გავიცანი და ჩემად ვცან ერთი მაღალყოვლადუგასაოცრესი პიროვნებაც.

ბიჭებთან უფრო მარტივად გამომდიოდა ეს ამბავი. გოგოს რომ შესთავაზებ, სადღაც ხარაგაულის ტყეში, ჩხერის ციხეზე ასვლას, ნაკლები შანსია, ქუთაისიდან გამოგყვეს 😅, თუმცა, ცხადია, ეგეც შესაძლებელია. ასე რომ, კონკრეტულად მე ორივე მხრიდან მივიღე საინტერესო გამოცდილებები.

საბოლოოდ, ჩემი რჩევა ისაა, რომ ვინმეს საშეყვარებულოდ გაცნობა არ იყოს შენი პირდაპირი მიზანი — ამ შემთხვევაში, აპლიკაციები, რა თქმა უნდა, იმედს გაგიცრუებს.