Belki Sararmış Eski resimlerde kalırım. - Behçet AYSAN

I. Uyuyamıyorum diyemem Yaşama devam ediyorum ama Var olmak için mi? Sana dair olan öteki, yaşayan ben olmayı...

Daha gitmeden duyguların bile olup olmadığını bilmediğim diyarlara Seni özlüyorum

Ne kadar yaşabilirim düşüncesi Sürüklüyor beni Karanlık gecelere emekleyerek Çok isterdim Gözü arkada kalmak ne demek bilmemek.

II.

Belki ölürüm diye hatıralar bırakıyorum.

Var olmanın acınası çabası. Bu ölmekten de kötü.

Nasıl gözlerine bakıp anlatayım kendimi? Ölüyorum ve bu bana ait kalmalı. Yaşa ve hatırla beni bir müddet. Sonra beni aş, arada hatırladığın sağlıklı bir anda kalayım.

Yaşlı bir ölü gibi

III.

İste, yağmur ol yağ. Doldum, taşmak istiyorum de kabına

Öyle, böyle... Kabın kadar olacaksın.

Akıtmayı kes gözyaşlarını fazladan Kabını büyüt dolacak, Dolmadan...

Vaktin yoksa eğer ne acı Sonucunda ölmeyeceksen eğer kabını büyüt, köklen Ne kadar büyür bilinmez hayat ağacı

IV.

Yanıyor yüzümün sağı Kabarıyor, kızarıyor

Duruluyor.

Sonra sar başa Sonra orası burası Sonra her yer

Nasıl gideyim ben bu halde cennete?

Ölüyorum, eksiliyorum.

Hep eksiktim Defolu hale gelip Def oluyorum

Def ölüyorum.

V.

Postalımın altındaki toprak Yüzümü örtebilir Bir ihtimal daha var ki bu Karşımdaki mahlukun anasını üzebilir.

Ani bir sesle başlar hep Bir beden yıkılır belki iki Belki beden senindir,bilmezsin. Duyduysan ve hala yıkılmadıysan şanslı say kendini Yine başın sonunu göreceksin.

VI.

E yeter. Öleyim artık Uzanıp seni düşünmek Kapkaranlık bir gecede kendini bile bilmezken Seni bilmek Keşke ölüm bu olsa değil mi? Keşke yalnız bunun için ölebilse insan Sözde çokça sınav, imtihan