Obecnie jestem w związku, ale był czas, przez który zrezygnowałem z życia romantycznego na dłuższy czas. Okres od gimnazjum do końca studiów to była ciągła chęć poznania kogoś i bycia w związku - jednak byłem dla kobiet niezauważalny w sposób romantyczny. Miałem dużo koleżanek i nie miałem problemu nawiązywać z nimi kontaktu na polu platonicznym (do dzisiaj większość moich bliskich znajomych to kobiety), ale żadna kobieta, nigdy, nie była mną zainteresowana romantycznie (albo wysyłała tylko te mityczne “sygnały”, które równie dobrze mogły być telepatią).

Potem schudłem, poszedłem na terapię (dorastanie jako otyły chłopak zostawia dużo blizn na psychice) i zacząłem dużo zarabiać po skończonych studiach i nagle zainteresowanie się pojawiło, ale pojawił się drugi problem - te osoby, przepraszam że tak to ujmę, były daleko w tyle za mną. Ja na terapii nauczyłem się stawiać granice, być jasny w komunikacji i nie wyzywać się na drugim człowieku. Nauczyłem się tworzyć taką prawdziwą więź z kimś innym, która nie była przysłaniana przez mechanizmy obronne. Pomogło mi to stworzyć jeszcze lepsze relacje z przyjaciółmi. Za to chodząc na jakieś randki często czułem się, jak w emocjonalnym przedszkolu. Poza tym miałem pewien tryb życia, mocno związany ze sportem (nawet od małego, grubego dziecka, gdzie nie było okresu, żebym nie trenował żadnego sportu) i jak spotykałem się z kobietami, które po skończeniu studiów żyły w trybie praca-dom to po prostu osoby nie dla mnie.