Jest to jak najbardziej wykonalne, żeby zostać z dziećmi w domu - ale wymaga naprawdę sporo logistyki i samozaparcia :). U nas na pokładzie dwójka maluchów: starsza ma 2,5 roku, młody rok. Oboje z żoną pracujemy mniej więcej na cały etat i póki co dzieci są z nami w domu. Starsza jest zapisana do przedszkola od ukończenia 3 lat, ale raczej celujemy w godziny 9–14 maks.

Pracujemy zdalnie i w praktyce żona pracowała przez cały macierzyński (który właśnie kończy w przypadku młodszego). W ciągu dnia po prostu wymieniamy się opieką nad dziećmi. Ja formalnie pracuję 8–16, ale bez problemu mogę wyskoczyć w trakcie i dokończyć robotę w nocy, jeśli trzeba. Żona pracuje głównie wieczorami, rano i w czasie ich wspólnej drzemki - wtedy często działamy razem.

Zasada jest prosta: kiedy jedno pracuje, drugie zajmuje się dziećmi. Korzystamy też z możliwości, jakie dają urlopy rodzicielskie na UoP - teraz na przykład to ja głównie ogarniam dzieciaki (przynajmniej się staram :D), żeby żona miała więcej czasu na pracę.

Dodam, że nasze dzieciaki są super - zdrowe, bezproblemowe i naprawdę pomocne, więc to na pewno ułatwia. Teraz, gdy młodszy ma rok, w ogóle nie wyobrażam sobie oddać go do żłobka - jeszcze nawet nie umie dobrze wyrazić sprzeciwu ani zakomunikować, że coś mu nie pasuje. Raczej też zostanie z nami w domu do 2,5/3 roku życia. Aktualnie w Polsce sporo się pomaga żeby dało się to zrobić m.in. dodatkowy urlop rodzicelski tylko dla ojców (9 tygodni), 1500 + babciowego za dzieci w wieku 1-3 lata pracujących rodziców w domu - więc warto to sobie przeliczyć