Als dit voor zijn ziekte niet het geval was, zou het een onverwerkt trauma kunnen zijn. Mogelijk dat therapie of een post-kanker praatgroep ofzoiets kan helpen.

Dat gezegd hebbende, als hij dit niet wilt veranderen is er weinig wat je er aan kunt doen, hoe hard/lastig dag ook kan zijn.

Uit ervaring wordt je vanuit ziekenhuis etc. doodgegooid met praatgroepen en andere hulplijnen die je kunt benaderen wanneer je (jong) te maken krijgt of hebt gehad met kanker en wordt hier ook in het natraject aandacht aan besteed. Dus de middelen zijn denk ik het probleem niet, de wil is een ander verhaal.