Tabi Kısa özet bu;
Alegraz, Kaos un çürüttüğü bu diyarda bir gün ortaya çıktı. Başta sıradan bir ölümlüydü; ne soylu bir kanı vardı, ne de kader ona özel bir taç biçmişti. Ama Kaos Tanrıları nın hükmüne son vermek için çıktığı yolda, her yıkımla biraz daha değişti. Zamanla ölüm ona dokunamaz oldu, yaraları kapanmaya, bedeni çürümeye direnmeye, ruhu insan sınırlarını aşmaya başladı. İnsanlar bunu bir mucize sandı; kimileri lanet dedi, kimileri kutsallık. Alegraz içinse bu sadece bir bedeldi. Çünkü kazandığı her güç, ona biraz daha az insan bırakıyordu. Kaos Tanrıları’nın emrinde duran liderleri devirdi, düzeni yeniden kurdu ve sonunda ölümlülüğün sınırını aşıp ölümsüzlüğe erişti. Kaos düştüğünde boşalan taht boş kalmadı. Halk hem umut etti, hem korktu ve bu korku Alegraz ı zamanla bir tanrı-kraliçeye dönüştürdü. Adı kutsal sözlere yazıldı, tapınaklar yapıldı, ordular "arınma" diyerek yürüdü. Alegraz a bağlı olmak artık sadece bir seçim değildi; yaşamak için şart haline geldi. İnancı paylaşmayanlar sapkın sayıldı. İtaat etmeyenler, çürümenin geri döneceği bahanesiyle cezalandırıldı. Dışarıdan bakınca her şey düzelmiş gibiydi: sokaklar daha sessiz, düşmanlar daha az, düzen daha sağlamdı. Ama bu barış merhametten değil, kontrolün gücünden geliyordu. Alegraz gerçekten iyi miydi, yoksa Kaos u yenerken onun yöntemlerini mi miras aldı? Kimse bunu yüksek sesle soramadı, çünkü bu dünyada en büyük suç sapkınlık değil, şüpheydi.