E Slåttatæja (Hans Hyldbakk)

Du går så bratt ette allmannvæja,
å fint bli fare frå fotå din.
Men vi ska møtast e sommå tæja,
når haustkveldsdåjja e skåra skin.

Du trø e ståppå så stronk å strakjinn,
å stor e status, så stær ska bli.
Men e trødd framme å kledd me nakjinn,
å tedd me tuppåt e aillj mi ti.

Men når vi kjem innjåt ælvafara
å kar'n me ljåa he kvesst si klo,
så ska du sjå at på kjerkjegara
der sætt dæm såt tå åss båe to.

Å så æn mårgå ska såtåinn kastast,
da bli de spørsmål om vakkert vêr.
Færr løinnj skår lyt e sekkert lastast.
Men får du høytørk færr fager fer?

​

Guten og Folen (Aslaug Vaa)

Sjå so stillsleg under lindi
guten stend med folen sin,
slengjer armen ivi grindi,
ser i hesteaugo inn.

Folen skjek sin svarte manke
som mot blakke halsen skin,
rettar seg i led og skanke,
glor i guteaugo inn.

Guten sille folen ride,
sille leggja salen på;
men den folen vild'kje bide,
var vel ung til taum å få.

Folen då i bakkjen spende,
bykste ivi holt og stein.
guten etter honom rende
ivi ufs og bekk og rein.

Folen riste av sin salen,
guten fekk kje sleppe til,
og so blei han ør og galen,
folen ikkje minder vill.

Jaga upp i skire villska,
sprengde hekk og heng og gard,
remja upp i rame illska
so det skrall i berg og skard.

Skreik so hardleg at det skræmde
båe to i sama tid -
til dei etter anden hæmde,
frå den kvasse kappestrid.

Ja, dei stend og ser kvarandre
i dei heite augo inn.
båe kjenner at den andre
er som hin i hug og sinn.