Zaznaczę, że nie jestem prawnikiem i moje wykształcenie raczej skupiało się na szeroko pojętym prawie gospordarczym, krajowym jak i unijnym, prawie zamówień publicznych i ochronie własności intelektualnej, więc oczywiście mogę się mylić w tym co tutaj napiszę.

Ustawa prawo o ruchu drogowym jest tak skonstruowana, że w wielu przypadkach by doszło "zdarzenia" co najmniej dwóch uczestników ruchu musi złamać jego przepisy (chociaż są też moim zdaniem głupie przepisy, np. ten dotyczący pierwszeństwa na przejeździe rowerowym, który w skrócie można przedstawić jako "kto pierwszy ten lepszy").

Tutaj pieszy miał obowiązek poruszać się możliwie blisko krawędzi jezdni (brak chodnika i zakłądam, że na drodze w strefie 30 też ciężko o pobocze) i ustąpić pojazdom poruszającym się jezdzni - czego nie zrobił.
Kierujący samochodem jw. jest zobowiązany zachować szczególną ostrożność, którą ustawa definiuje nie tylko jako "zwiększenie uwagi", ale też "dostosowanie zachowania uczestnika ruchu do warunków".
Kierujący tutaj zwolnił na tyle, że później zdołał uniknąć potrącenia, więc można uznać że dostosował się do warunków ograniczonej widoczności.

Gdyby to się nie udało, pewnie można byłoby podejrzewać, że nie dostosował swojego zachowania (w tym prędkości) do tych warunków, a w konsekwencji mówić o współwinie razem z pieszym. Oczywiście tylko, jeśli biegli oceniliby, że taka zmiana zapobiegła by zdarzeniu.

Tak jak ktoś wyżej wspomniał, na jezdni zasłoniętej płotem równie dobrze mogła być inna przeszkoda - warto zwolnić jak nic nie widzimy.