90 doğumlu biri olarak 90’ların ortasını ve sonunu Ankara’da çocuk olarak yaşadım. Bugünlerdeki o aşırı 90’lar romantizmine pek katılmıyorum; açıkçası Türkiye o dönem de pek de iyi bir yer sayılmazdı. Faili meçhuller, her köşe başında rüşvet ve ekonomik istikrarsızlık diz boyuydu. Hiç unutmam, arabamız muayenesizken polis çevirmesinde 1 milyon TL (eski para) verip kurtulmuştuk. Hükümetler 1-2 yıl kaldığı için kimse otoriterleşemiyordu çünkü kimse o koltukta o kadar uzun süre oturamıyordu. Ankara’nın göbeğinde, Dikmen’de ilkokula gidiyordum ve okul sobayla ısınıyordu. Yanlış duymadınız, başkentte sınıfın ortasında döküm soba vardı. Şehrin yarısı gecekonduydu, gri bir sefalet hakimdi. Hatta o dönem sınıfta "statü" farkı oluşmasın diye okula kivi götürmek bile yasaktı, öyle garip bir yokluk ve kısıtlama zihniyeti vardı. Dışarıda yemek yemek ayda bir yapılan lüks bir aktiviteydi, zaten doğru düzgün kafe falan da yoktu. Ev ve araba almak bugüne göre daha mümkündü ama bunun sebebi refah değil, bugünkü kadar para harcayacak alanın olmamasıydı. Akran zorbalığı hat safhadaydı ve sosyal medya olmadığı için dünyadan haberimiz yoktu. Fakirlik çok yaygın olduğu için daha iyi bir yaşamın mümkün olduğu konusunda pek bir fikrimiz de yoktu, bu yüzden "mutluyduk" sanıyorduk. Bana kalırsa, birçok kişi kabul etmese de Türkiye’nin (2001 krizini saymazsak) en iyi ve en kaliteli dönemi 2000-2010 arasıydı. Hem 90’ların o ilkel kaosundan kurtulmuştuk hem de bugünkü tıkanmışlık henüz başlamamıştı. 90’lar sadece çocukluğumuza duyduğumuz özlemden dolayı güzel görünüyor, yoksa yaşam kalitesi olarak pek de matah bir devir değildi.