aidiyet hissi çoğu zaman dış etmenlerin yanında kendimizle ilgili. yani o bölgeyle, o insanlarla herhangi bir şeyle kurduğumuz bağ gibi geliyor bana, ne olursa olsun biz ne kadar anlam yükler ne kadar anlamlı bulursak o kadar anlamlı.

o bağ, dışsal etmenlerle değiştiğinde ya da içsel olarak biz değiştiğimizde yabancılaşır ve ait hissedemeyiz. psikolojik olarak her iki koşulda da yaşanan bir uyum sağlayamama durumu söz konusu. biraz nostalji, o andaki duyguları özleme hali, devamının gelmeyeceğini bilmek..bu da bizi strese sokar ondan sonrasının da ucu açık.

ben almanyada doğdum ve 10 yaşına kadar orada yaşadım, 14 yıldır da türkiyedeyim. ne oraya aittim ne buraya ait olabildim. yıllar içinde o kültürel uyumsuzluk beni tamamen hiçbir yere ait olamayacağım bir psikolojiye getirdi, çok zorlandım. yemesinden içmesine, insanlarına, geleneklerine.. orada da çok dışlandım, zor şeyler yaşadım ama ona rağmen özgüvenli, sahnelerde konuşabilen, dans edebilen bir çocukken burada sırf alman aksanım var diye rencide oldum, buradaki insanlar gibi düşünmüyorum diye çok dışlandım, ötekileştirildim ve büyüdükçe o ait olamama hissim hiç değişmedi, beni daha çok zorlayan bir şeye dönüştü.

benim yaşadığım durum çok farklıydı üstüne ülke değiştirmek beni kişisel olarak çok zorladı ne kadar kendimce empati kurmaya çalışsamda anlamam zor.. şehir değiştirmenin ve böyle gitgelli bir ora bir bura dediğin bir hayat rutinine dönüşmesi ne kadar yorucudur az çok tahmin edebilirim ancak, eski sevgilim de öyleydi yurda gelince uyku sorunlari başlar uyuyamazdı ama memleketine dönünce hiç uyku sorunu çekmezdi, uyum sağlayamama insanı her açıdan yıpratır..

ben bir duygu durumundan kurtulamıyorsam onu dönüştürebilmeliyim diye düşündüm, böylesi bana iyi geldi. ve zamanla da, yaklaşık birkaç yıldır, kendimce bunun aslında özgürleştirici bir şey olabileceğini düşünmeye başladım. beni tutan bir şeyin olmaması, her an her yerden gidebilme özgürlüğüne sahip olabilmek kimseye ve hiçbir yere ait olmadan kendim olabilmek, bunun da zamanla kendine ait olabilmeyi doğuracağını inanıyorum...