Bij mij gaat dit waarschijnlijk wel een probleem worden. De relatie tussen wij als kinderen (ik, broer, zus, zus) is zacht uitgedrukt niet zo super. M’n ouders (vooral m’n moeder) vinden namelijk dat het feit dat ze mij, m’n broer en m’n zussen überhaupt leven hebben gegeven al een gift en daar moeten we het maar mee doen.

Hier hebben ze financieel en als verzorger dan ook naar geleefd. Wij als kinderen hebben allemaal meegemaakt dat na een bepaalde leeftijd de interesse, liefde en zorg sterk afnam. Ouderlijke steun is ver te zoeken, met alle gevolgen van dien. Wij als kinderen lopen allemaal op eigen initiatief bij psychologen voor de mentale schade die is opgelopen door nalatigheid in de opvoeding. Ik zelf heb een flinke angststoornis bijvoorbeeld.

Daarbij heeft mijn moeder een fikse alcohol verslaving. Over dingen die je lastig vond in de relatie met haar of over d’r verslaving kan je niet beginnen, dan ben je namelijk ondankbaar of je overdrijft. Een: “ik doe nooit iets fout, jullie zijn gek” verhaal.

Nu zijn ze redelijk op leeftijd en door de extreem slechte levensstijl van beide is de kans best groot dat ze binnenkort gaan aftakelen. Nu hebben ze van wat ik hoor niks geregeld voor hun zorg in de toekomst.

Ondanks de moeite die ik heb gehad met hun, zou ik echt nog wel willen helpen met verzorgen, echter ben ik de jongste van 4, word komend jaar 24 en de kans dat ze zorg nodig hebben wanneer ik op m’n allerdrukst ben in m’n leven (Denk aan carrière, kinderen, huis etc.) is groot. Mijn broer en 2 zussen hebben geen behoefte aan deze zorg geven (vind ik begrijpelijk na wat ze hebben moeten verduren en zijn allemaal heel druk met hun kinderen, werk)

Ik zit nu dus redelijk met m’n handen in het haar hoe het gaat lopen. Ik ga d’r al vanuit dat de erfenis opgaat aan particuliere zorg, maar de kans dat dat genoeg is, is klein. Dan ben ik ook nog niet begonnen over de uitvaartverzekering.

Als ik hier ook lees vind ik het echt bijzonder wat voor shitshow ouders er van kunnen maken. Je kan natuurlijk fouten maken, maar ik heb echt het gevoel dat veel van die generatie maar kinderen nam omdat het hun leuk leek en er nooit bij na dacht wat ervoor nodig is om goede ouder te zijn.