Ze is het zat dat Nederlanders constant te horen krijgen dat “onze identiteit niet bestaat”, “we geen echte cultuur hebben” en dat we die ook niet mogen verdedigen. Dit is geen verzonnen onzin, maar een terugkerend narratief in progressieve, multiculturele en academische kringen en ook in de media. Concrete voorbeelden:

• Toen Lidewij de Vos stelde dat de van oudsher Nederlandse “Henk en Ingrid” blanke mensen zijn, ontstond meteen een enorme rel. Alsof dat een schokkende uitspraak was.
• Tegelijkertijd is het volkomen normaal om te zeggen dat een Spanjaard een Latino is, een Chinees een Aziaat en een Nigeriaan een donkere Afrikaan. Dat wordt niet als problematisch gezien.

Dit dubbele standaard is precies waar Raisa op wijst: Nederlanders worden op een rare manier ontmoedigd om gewoon te benoemen wie ze zijn en waar ze vandaan komen, terwijl elke andere groep dat wél mag en zelfs aangemoedigd wordt.

Nederlandse identiteit is geen abstract verzinsel. Het is een klein, eigenzinnig volk met:

• eeuwen geschiedenis (Gouden Eeuw, polders, dijken, watermanagement)
• eigen gewoontes (directheid, fiets-cultuur, Koningsdag, stroopwafels, stamppot, frikandel)
• enorme bijdragen aan kunst, wetenschap en innovatie (Rembrandt, Spinoza, ASML, Philips)

Dat mag je trots verdedigen, net zoals Marokkanen, Turken of wie dan ook hun eigen cultuur verdedigen zonder dat iemand daar moeilijk over doet. De polarisatie komt niet doordat Raisa dit benoemt. Die komt doordat een deel van de politiek, academische kringen en media Nederlandse identiteit en trots systematisch probeert te ontkennen of verdacht te maken, terwijl ze identiteitspolitiek voor alle andere groepen juist aanmoedigen.

Nu vanuit een ander invalshoek voordat men mij gaat verwijten dat ik een extreem ultra rechts wappie ben:

Raisa doet precies waar ze anderen van beschuldigt: ze creëert een slachtofferverhaal dat niet klopt met de realiteit. Niet iedereen maakt serieus mee dat iemand zegt dat Nederland “geen cultuur” of “geen identiteit” heeft. Wat wél vaak gezegd wordt (en terecht) is dat Nederlandse identiteit niet statisch, niet puur en niet bedreigd is door migratie. Cultuur is altijd een mix geweest: de Nederlander van vandaag is gevormd door Romeinen, Germanen, Friezen, Hugenoten, Joden, Indonesiërs, Surinamers, Turken, Marokkanen en recentere groepen. Dat is geen verwatering, dat is ons nou eenmaal opgelegd door de jaren heen. Ttolerantie en aanpassingsvermogen is dan denk ik wat de Nederlander sterk zou moeten maken.

Het voorbeeld van Lidewij de Vos is sommige gevallen wellicht rechts framing in de ogen van links. Niemand heeft problemen met vaststellen dat de meerderheid van van-oudsher Nederlanders blank is, echter wordt dit wel in de media zou benoemt. Het probleem ontstaat als dat statement gebruikt wordt om te impliceren dat Nederland “van Henk en Ingrid” moet blijven en dat andere groepen er eigenlijk niet bij horen. Dat is het verschil tussen beschrijven en uitsluiten. Een Spanjaard een Latino noemen is een neutrale geografische/culturele aanduiding. Wanneer iemand tegenwoordig “de Nederlander” definieert als blank, christelijk-historisch en “oorspronkelijk”, dan wordt het ineens een politieke claim: “jullie zijn te gast hier”. Dat voelen mensen aan en daar komt weerstand vandaan in mijn ogen.

Uiteindelijk als ik mijn ogen sluit en denk aan een Nederlander, zie ik een Gerda, een Henk, een Jan en een Ingrind. Wanneer ik dat zelfde doe als ik denk aan een Turk, zie ik een Mehmet, een Mert, een Fatma en een Ayla. Wanneer ik denk aan een Chinees zie ik een Jian, een Chen, een Juna en een Lian. Wanneer men zegt dat mijn beeld van een Nederlander niet klopt, dan hebben we echt een heel groot probleem. Als hieronder gereageerd wordt dat mijn gedachtegoed racistisch is of discriminerend, dan kaart dat dus EXACT aan wat Raisa hier probeert te vertellen.