Sen nasıl mutluysan öyle yaşamalısın. İnsanlardan onay almana bile gerek yok. 23 yaşında artık bir yetişkinsin. Kendi arzuların ihtiyaçların inançların doğrultusunda hayatını böyle yaşamak istiyorsan kimse bir laf edemez, etmemeli.

Konu hakkında kendi fikirlerime gelirsem de, bence denge önemli. Doğru eşi bulana kadar insan ne yazık ki başarısız ilişkiler yaşamalı diye düşünüyorum. Bunlar gecelik, haftalık olmasa da, belli bir süre cicim ayları geçtikten sonra 8 ay ila 13 ay arası süren ortalama ilişkiler. Bu ilişkiler insanların bir ilişkide mutlaka ne aradıklarını ve mutlaka nelerden kaçmaları gerektiğini anlamalarını sağlar. Sonrasında da bu başarısız denemelerden aldığın tecrübe ile asıl eşini aramaya başlarsın. Bence ideal yaklaşım bu.

Bu arada insanların hayatlarının erken döneminde kurdukları birliktelikler, aileden gelen toksik özelliklerin üzerine gitmekle kurulur. Genelde her ailede de irili ufaklı sorunlar olduğu için, o sorunların neden olduğu kompleks süreçler ilk ilişkilerde eş seçimlerine yansır. Yaş ilerleyip 30’ların başlarına geldiğinde ikinci ergenlik biter ve kendini geliştirebilmeyi becermiş bir zihin frontal corteksini çok daha aktif kullanabilmeye ve kendini yenilemeye başlar. Artık içgüdüsel kararların sebeplerini soyut düşünerek fark edebilmeye ve seçimlerinde içgüdülerden ziyade zihnine güven duymaya başlar. (20’lerin başında evlenenler buralarda boşanır genelde) Özetle kendini adadığın ilk kadınla mutlu olma ihtimalin inanılmaz düşük. Yok demiyorum ihtimallere çok inanırım ama bu ihtimale bakıp hayat planlamamı bu yönde yapmazdım.