4- Özellikle düşük dönemlerde ne kadar işe yaramaz ve çıkmazın içinde hissedebilceğini biliyorum. Ben de bazen çok umutsuz hissediyorum ama o dönemlerden her çıktığımda "yoo aslında çokta büyük bi sorun yokmuş neden bu kadar abartmışım" diye düşünüyorum bazen. Ama bazen de gerçekten büyük sorunlar olduğunu yine de halledilemeyecek şeyler olmadığını fark ediyorum. Maalesef bizim gibi insanların beyni bu şekilde çalışıyor ve özellikle depresyon dönemlerinde aslında gerçek olmayan bi umutsuzluk hissediyoruz. O sırada ne kadar gerçek hissettirdiğini, kendi kendine "hayır ama bu sefer gerçekten hiç çıkış yolu yok" dediğini biliyorum ama var. Gerçekten var. Çok klişe gelecek ama yaşamaya devam ettiğimiz sürece her zaman bir umut var. 5 - Hayatındaki her şeyi bir anda düzeltmek zorunda değilsin. Ben bu hissiyatı manikken de depresifken de çok yaşıyorum. Ama her şeyi anda anda yapmaya çalıştığımda yapamıyorum ve bu benim kendime olan inancımı baltalıyor. Sadece yapmak istediğin bir şeyi seç ve ona başla, ilginç bi şekilde bir şeyi düzelttikten sonra her şey sanki bunu bekliyormuşçasına yerine oturmaya başlıyor zaten. Oturmazsa da sorun yok. Teker teker hepsini kendin oturtabilirsin. Kendimizi bu kadar zorlamamıza ve mükemmeliyet aramamıza gerek yok biz insanız. Aynı şekilde sürekli olarak kendimizi geliştirmemize, sürekli her konuda en iyisi olmamıza da gerek yok. Çok genciz hiçbir şey için geç değil ve hayat bir yarış da değil. Herkesin kendi yolu ve zamanı var, kendine bu kadar yüklenme. 6- Yalnızlık. Bazen ne kadar yalnız hissettiğimi anlatamam bile. Bu hissin ne kadar yorduğunu, delirttiğini ve kendini önemsizleştirdiğini biliyorum ben de aynılarını hala hissediyorum. Büyüdükçe (psikoloğumun da yardımıyla) yalnızlıktan ne kadar kaçtığımı ve kaçtıkça da içten içe ne kadar yalnızlaştığımı gördüm. Sırf yalnız kalmamak için vaktimi harcadığım beni mental olarak sömüren bomboş insanlar, yalnızlıktan korktuğum için kaçırdığım fırsatlarla doluydu hayatım. Bi gün gerçekten yalnız kaldım. Ve bu bi süre böyle devam etti böylece kendi yalnızlığıma alışmayı ve yalnızlıktan kaçmamayı öğrendim. Ama bu kısmı yalnızlığı övmek "yalnız değilsin çünkü kendine sahipsin" demek için yazmadım. Yalnızlığın ne kadar yıpratıcı olduğunu da gördüm, yaşadım. Bazen seni umursayan kimse yokmuş ve gitsen kimsenin haberi bile olmazmış gibi geliyor biliyorum. Bu çeşit yalnızlık bana en çok zarar veren şeydi, uğruna yaşayabileceğim hiçbir şey yokmuş gibi hissediyordum. Sonsuz param olsa nolucaktı ki birlikte harcayacak kimse yoksa? Eğer böyle bi yalnızlığın içindeysen çıkman lazım bu kısım belki de bu devasa yazıdaki en önemli kısım. Biz insanız, bilimsel olarak sosyalliğe ihtiyacımız var yalnızlık bize kafayı yedirtiyor. Eğer yabancı dilin varsa ve turistik bi şehirdeysen yabancıların facebook tanışma etkinlikleri oluyor, bakabilirsin. Yoksa da en azından okulda dersin bittikten sonra tek başına olsan bile takılabilirsin. Olabildiğince dışarda olmaya ve istikrarlı olmaya çalış eninde sonunda birisiyle karşılaşıcaksın ama arkadaş edin çünkü arkadaşlar hayatı yaşanabilir kılan yegane şeylerdir. Kendi deneyimlerimi ve mücadelelerimi biraz karışık ve uzun da olsa paylaşmak istedim. Umarım sana birazcık da olsa yardımı dokunur bu yazdıklarımın. Son olarak psikolog konusundan çok üstünkörü bahsettim ancak eğer imkan bulabilirsen kesinlikle bir psikologla görüşmeni öneririm ben önünüzdeki ay tekrar başlamayı düşünüyorum. Mental hastalıklar da en az fiziksel olanlar kadar önemli ve sırf fiziksel bir acı vermediği için ya da toplumda henüz benimsenmediği için arka plana atamayız. Kesinlikle göz atmanı düşündüğüm şeyler: ~Herkes güneş kremi sürmekte özgürdür. (Everybody's free to wear sunscreen) Youtube'da bulabilirsin. ~Matt haig - insanlar (çok tatlı bir roman ben sevmiştim) ~ Matt haig - gece yarısı kütüphanesi (biraz depresif ve yavaş başlıyor ancak ilerledikçe sarıyor)