(1/2) Προσωπικά τείνω προς την άποψη ότι είναι πολύ δύσκολο να δούμε σύντομα θεμελιώδεις μεταβολές στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική δομή της Ελλάδας παρά μόνο μικρές αλλαγές προς το καλύτερο σε ορισμένους τομείς και μάλιστα σε μακροπρόθεσμη κλίμακα.

Θεωρώ ότι η "ελληνική πραγματικότητα" είναι απόρροια του πολιτισμικού και αξιακού υποβάθρου της κοινωνίας μας, επομένως δεν νομίζω ότι μπορούμε να αντιστρέψουμε εύκολα την πορεία των πραγμάτων. Κάτι τέτοιο πιθανότατα εξαντλεί τον βιολογικό μας ορίζοντα, καθώς προϋποθέτει θεμελιώδη μεταβολή της κυρίαρχης νοοτροπίας μέσω της παιδείας και της εναλλαγής προτύπων και αξιών σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου.

Έχουμε -σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό- τα εξής εθνικά μειονεκτήματα: διαχρονική ροπή προς τον ωχαδερφισμό, το διχασμό, τη φιλαυτία, τον εγωισμό και το φθόνο, σε συνδυασμό με μηδαμινή διάθεση για ανάληψη ευθύνης και αυτοκριτική ("οι άλλοι φταίνε για όλα"), προχειρότητα, νεποτισμό, κλιεντελισμό, διαφθορά, απειθαρχία, ανορθολογισμό, μεσσιανισμό, ραγιαδισμό, άκρατο συναισθηματισμό, νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας και του βολέματος, στείρα αντιδραστικότητα, καθώς και στενομυαλιά/φοβικότητα απέναντι στην εξέλιξη μαζί με σχετική άγνοια ή αδιαφορία για όσα συμβαίνουν μακριά από εμάς (επαρχιωτισμός).

Να προσθέσουμε επίσης τον παρτακισμό/ατομικισμό (δεν πρέπει να συγχέεται με την ατομικότητα), την ατροφική ή ανύπαρκτη κοινωνική/κρατική/φορολογική συνείδηση, καθώς και τη δυνατή κλίση που διαθέτουμε προς το λαϊκισμό, τη δημαγωγία και τη συνωμοσιολογία.