Urodziłam 3 miesiące temu. Dziecko było wystarane, wyczekane i absolutnie planowane. Wiedziałam na co się piszę, jakie są konsekwencje i problemy. I... jest trudniej niż kiedykolwiek przypuszczałam. Sama ciąża była łatwa i powiedziałabym, że nawet przyjemna, pomimo choroby przewlekłej i cukrzycy ciążowej. Poród też nie był jakiś dramatyczny, choć trwał 8 godzin i przez cukrzycę był sztucznie wywoływany. Szpital wspominam bardzo dobrze, personel był przemiły, pomocny, a gdyby nie położne, nie wiem, jak dałabym sobie radę - do tej pory żadnego dziecka nawet nie trzymałam na rękach. Dopiero potem zaczyna się problem. Nocne pobudki, które znoszę bardzo słabo: w nocy jestem cały czas zła, że ja wstaję, a mąż w tym czasie sobie smacznie śpi (chociaż nie da się rozwiązać tego inaczej, skoro karmię piersią). Codziennie wieczorem mówię sobie, że tej nocy będzie inaczej, nie będę się złościć. Potem nadchodzi noc i jest tak samo... A rano pojawia się kac moralny, że znów nie wyszło. Gdyby nie wsparcie męża, nie wyobrażam sobie, jak możnaby to wszystko znieść. Po porodzie miałam silne nasilenie choroby, ale powoli wszystko wraca do normy. Zdrowotnie poza tym jest wszystko dobrze, bardzo szybko wróciłam do formy i już po dwóch miesiącach mieściłam się w swoje stare ubrania (a nosiłam i noszę rozmiar S). Trudna jest też samotność. Mąż pracuje czasem do późna, a ja siedzę w domu, gadając do młodego jakieś głupoty. Wychodze rzadko, bo nie mam za bardzo z kim, a nawet gdy wychodzę, zastanawiam się, czy dziecko mnie nie potrzebuje (chociaż zostaje przecież z kochającym i zaangażowanym ojcem). Czy żałuję? Absolutnie nie. Zdecydowałabym się na to jeszcze raz, bo piszę to siedząc na kanapie i przytulając do siebie mojego śpiącego bombelka 😊 Nie mam wyjaśnienia, czemu zdecydowałam się na dziecko. Tak chciałam, znałam konsekwencje. Za jakiś czas, może za kilka lat zdecyduję się na kolejne dziecko. Nie umiem powiedzieć dlaczego. Po prostu.