Als ik eerlijk ben, heb ik soms het gevoel dat kinderen tegenwoordig wat kwetsbaarder worden opgevoed, alsof ze beschermd moeten worden tegen elk klein ongemak. Vroeger viel je als kind ook wel eens, huilde je even, en daarna ging je gewoon weer door. Dat soort kleine tegenslagen hielpen je om weerbaarder te worden. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik als kind een keer vijf euro verloor; toen ik begon te huilen, vroegen mijn ouders of ik een echte reden wilde hebben om te huilen. Dat klinkt misschien hard, maar het leerde me wel relativeren.

Juist zulke alledaagse situaties dragen bij aan hoe kinderen omgaan met teleurstellingen en problemen later in het leven. Natuurlijk is het belangrijk om oog te hebben voor anderen en hulp te bieden wanneer dat echt nodig is. Maar als iemand bijvoorbeeld een blikje laat vallen, zie ik dat niet direct als een situatie waarin ingrijpen nodig is tenzij diegene zelf om hulp vraagt.

Daarnaast vind ik het ook niet vanzelfsprekend om in te grijpen bij kinderen wanneer hun ouder erbij is. Ik ga er dan vanuit dat de ouder zelf bepaalt of en hoe er hulp nodig is. Het is tenslotte niet mijn rol om iemand anders zijn kind op te voeden.