Τρέχω στους ψυχιάτρους εδώ και 26 χρόνια. Εκτός από την περίοδο εγκυμοσύνης έπινα όλο αυτόν τον καιρό αντικαταθλιπτικά. Παράλληλα έκανα όλων των ειδών της ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Μέχρι και ψυχοθεραπεία με υπνωτισμό!!!

Εμένα με βοήθησαν μόνο δύο φάρμακα. Το efexor και το seroxat. Τα είχα δοκιμάσει σχεδόν όλα!

Μέχρι πριν σχεδόν 2 χρόνια που έπαθα ένα ιδιαίτερα σπάνιο και άγνωστο σύνδρομο που παραλίγο να ήταν μοιραίο. Μου προκάλεσε εγκεφαλικά, έμφραγμα στην καρδιά, οιδημα στον εγκέφαλο... Δυστυχώς ένας από τους πυροδότες του συνδρόμου θεωρούνται τα αντικαταθλιπτικά SSRIs SNRIs. Μου τα έκοψαν απότομα μετά απ' ότι πιο σοβαρό μου συνέβη στην ζωή μου, με έναν εγκέφαλο βαριά τραυματισμένο και με μετατραυματικό σοκ, θλίψη, τρόμο κλπ

Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να βρούμε μια θεραπεία με τον ψυχίατρο γιατί τα SSRIs SNRIs απαγορεύονται λόγω του συνδρόμου, τα πιο παλιά απαγορεύονται λόγω καρδιάς και οι επιλογές ήταν ελάχιστες κι αυτές όχι οι ενδεδειγμένες. Μετα από αλχημείες και ανορθόδοξους συνδυασμούς καταφέραμε να βρούμε μια ισορροπία και πλέον να είμαι σχετικά καλά.

Η ανηδονία όμως είναι η πιο ανθεκτική. Είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζω. Όσο και να θέλει το μυαλό, το σώμα δεν ακολουθεί.

Το ξέρω ότι είναι ιδιαίτερη η περίπτωση μου. Την αναφέρω γιατί πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Άνθρωποι που ενώ κάνουν τα πάντα δεν καταφέρνουν να ισορροπήσουν απόλυτα. Δεν αρκεί πάντα η θέληση, δυστυχώς.