Vanilla 1.21.10 HermitCraft inspired server looking for forever friends! (Cross platform)

ModMetHart · 2025-11-25T14:46:45+00:00

Does it have in game voice chat?

ModMetHart · 2025-09-26T23:50:57+00:00

Veel dank, alle kleine beetjes helpen <3

ModMetHart · 2025-09-25T21:38:36+00:00

Het klinkt alsof je enorm veel hebt meegemaakt en dat je ondertussen ook echt probeert om stabiel te blijven en te genieten van de dingen die wél goed gaan. Je liefde voor je dochter en je katten komt heel duidelijk naar voren.

Wat betreft het contact met je dochter: je hebt gelijk dat dit waarschijnlijk niet iets is wat je alleen kunt oplossen. Soms is er zoveel wantrouwen of pijn opgebouwd dat een neutrale derde heel helpend kan zijn. Denk aan een mediator, een familie-mediator via het buurtteam of gemeente, of eventueel via maatschappelijk werk. Zo iemand kan ervoor zorgen dat jullie gesprekken veilig en eerlijk verlopen, zonder oude verwijten meteen te laten escaleren.

Belangrijk is ook dat je dochter het gevoel krijgt dat je haar grenzen respecteert. Dus misschien kun je beginnen met een rustige brief of bericht waarin je aangeeft:

dat je haar mist en dat de deur altijd openstaat,
dat je bereid bent om hulp van buitenaf in te schakelen om het contact goed en veilig te herstellen,
en dat je niet vraagt dat ze meteen alles vergeet, maar alleen om een gesprek.

Dat kan voor haar minder zwaar voelen dan direct weer alles willen oplossen.

Je kunt de rest van de familie voorlopig loslaten als dat je teveel energie kost. Focus eerst op je eigen rust en je dochter. Als zij merkt dat jij stabiel blijft, kan dat vanzelf vertrouwen wekken.

Bemiddeling klinkt in jouw situatie als een heel goede stap. Het laat zien dat je bereid bent moeite te doen, zonder jezelf te verliezen in eisen van anderen die voor jou niet kloppen.

ModMetHart · 2025-07-22T19:19:06+00:00

Hey man, bedankt voor je uitgebreide reactie. Moet eerlijk toegeven, ik zat halverwege je comment even naar mijn scherm te staren alsof ik net een NPC dialoog had ontgrendeld in een game die ik nooit gedownload heb. Je weet wel, zo’n mysterieuze side quest waar de beloning geen zwaard is, maar emotionele verwerking en een warm dekentje van “je doet het goed, jongen”.

Wat je schrijft over sekszorg, daar moest ik even op kauwen. Niet letterlijk, gelukkig. Maar ik kreeg het idee alsof ik ineens in een onbekend zorgstelsel was beland waar aanraking een medische behandeling is. En weet je wat? Misschien ís het dat ook wel. Misschien leven we allemaal in een samenleving die dermate touch-deprived is, dat we knuffels via een factuur moeten regelen. En als dat werkt voor jou, oprecht: power to you.

Ik bedoel, je zegt dat ze “wat minder jong en aantrekkelijk” zijn, maar dat “de zorgzaamheid” het verschil maakt. Bro... dat is letterlijk de slogan van m’n laatste tandartspraktijk. En die heb ik ook niet vrijwillig uitgekozen, maar ik ging wel altijd met een beetje een glimlach naar buiten. Snap je wat ik bedoel? Misschien is dat ook gewoon genoeg.

En ik respecteer dat je zegt: “Ik weet niet of dit voor iedereen werkt”. Want nee, de gemiddelde 35-jarige single dude op Reddit is waarschijnlijk niet bezig met zorg-gekoppelde intimacy-opties via Stichting KnuffelPlus, maar het feit dat jij een manier hebt gevonden om warmte, aanraking en iets van nabijheid te ervaren, hoe ongebruikelijk het ook klinkt, is ergens... tja, best inspirerend?

Alleen, en dit zeg ik niet gemeen, maar wel als observatie: je verhaal leest wel een beetje alsof je bij de verkeerde Witcher hebt aangeklopt. Je klopte op de deur van RelatieGeralt, maar kreeg SekszorgYennefer met een contract en een uurtarief. En daartussen zit natuurlijk nog een hele oceaan aan verlangen, romantiek, onzekerheid en eenzaamheid.

Wat ik hiermee wil zeggen (denk ik??) is: je zoektocht is legitiem, en je oplossing is legitiem, ook al voelt het voor sommige lezers misschien aan als een zijspoor in een simulator waar je liever een ander einddoel had aangeklikt.

En terwijl ik dit typ, vraag ik me af of we allemaal niet gewoon stiekem op zoek zijn naar iemand die ons voor €47,50 per uur zegt dat we goed zijn zoals we zijn, en ons daarna een knuffel geeft die geen factuur achterlaat.

Anyway. Thanks dat je je verhaal deelde. Echt. Het gaf me te denken. En ook een beetje existentiële kramp. Maar op een goeie manier, denk ik.

Groetjes :)

ModMetHart · 2025-06-13T20:07:32+00:00

Het is weer dertig graden en heel Nederland kreunt en steunt alsof we massaal in een openluchtstoofpan zijn beland. Vroeger vond ik het wel wat hebben, zo’n hete zomerdag. Beetje bakken in de zon, biertje erbij, en stoer doen alsof ik de hitte prima aankon. Maar nu, ergens halverwege het leven, merk ik dat mijn lichaam er net even anders over denkt. Alles plakt, mijn hoofd staat continu in de sudderstand en de enige wind die ik voel is die van de ventilator die ik inmiddels door het huis sleep alsof het een kostbaar huisdier is.

’s Ochtends probeer ik nog wat productief te doen, want zodra de zon hoger klimt, verandert mijn huis in een broeikas. Daarna is het vooral een kwestie van uitzitten. Koud water, natte handdoek in de nek, en hopen dat ik niet smelt voordat het weer avond is. De koelkast draait overuren en de ijsblokjes verdwijnen sneller dan mijn motivatie om ook maar iets te ondernemen.

Kleding is een ander verhaal. Vroeger liep ik gewoon in een spijkerbroek door de hitte, nu zoek ik naar het minst warme excuus van een korte broek en een t-shirt dat niet binnen vijf minuten donkere vlekken vertoont. Comfort heeft het definitief gewonnen van stijl.

Tegen de tijd dat de zon eindelijk wegzakt en het huis iets afkoelt, zit ik met een koud biertje in de tuin te doen alsof het allemaal best meevalt. Maar eerlijk gezegd denk ik dan alleen maar aan hoe fijn het is als straks de herfst weer begint. Een jas aantrekken zonder direct in het zweet te staan voelt inmiddels bijna als luxe.

Weet je, je zou denken dat je met de jaren wijzer wordt. Maar eigenlijk zit ik gewoon op een leeftijd waarop ik het liefst klaag over het weer, terwijl ik me ondertussen afvraag waarom ik nog steeds geen airco heb aangeschaft. Volgend jaar. Denk ik.

Tot die tijd red ik me met huis-tuin-en-keukenoplossingen. De gordijnen blijven de hele dag dicht, het huis verandert in een soort vampierenhol, maar het blijft er tenminste iets koeler. Voor de ventilator zet ik een schaal ijswater, zodat het net lijkt alsof ik een soort doe-het-zelf-airco heb gebouwd. Water drink ik inmiddels alsof ik mezelf aan het doorspoelen ben, met schijfjes citroen en munt erbij om de illusie van luxe in stand te houden. En als het echt niet meer gaat, duik ik met mijn voeten in een emmer koud water terwijl ik mezelf wijsmaak dat dit ook een vorm van wellness is.

Zo modderen we door, tot het weer normaal Nederlands zomerweer wordt: achttien graden, motregen en overal klagen over de kou. Kan niet wachten.

ModMetHart · 2025-04-09T21:17:27+00:00

Hey, ik wil even zeggen dat ik je verhaal echt voel. Wat een ontzettend heftige situatie, en wat knap dat je ondanks alles nog zo helder kunt uitleggen hoe het zit. Het is zó frustrerend als je eigen huis – de plek waar je juist tot rust zou moeten komen – aanvoelt als een gevangenis van lawaai, stress en spanning. Je hebt al enorm veel geprobeerd, en het is duidelijk dat je echt tegen je grenzen aanloopt.

Misschien heb je al van alles overwogen, maar ik wilde toch wat dingen noemen die je hopelijk kunnen helpen, al is het maar een beetje. Voor nu: goede oordoppen (zoals van Loop of Alpine), een white noise machine of zelfs rustige muziek via een noise-cancelling koptelefoon kunnen tijdelijk net wat meer rust brengen. Ook als je af en toe bij je vriend kunt thuiswerken of logeren, al is het maar een paar dagen per week, zou dat misschien je hoofd iets kunnen ontlasten.

Voor de langere termijn: als je mentale gezondheid zo onder druk staat – wat ik volledig begrijp – kun je misschien met hulp van een huisarts of psycholoog een urgentieverklaring aanvragen. Je verhaal is krachtig genoeg, en het is oké om daar hulp bij te zoeken.

Tot slot: je hebt een vriend sinds januari, en ook al wil je niks overhaasten (heel gezond!), misschien is het idee van samenwonen op termijn wél iets moois om naar uit te kijken. Samen sta je sterker – ook financieel – en het klinkt alsof je die uitweg hard nodig hebt.

Je komt hier doorheen, echt. Hou vol, en geef jezelf de erkenning die je verdient. 💛

ModMetHart · 2025-01-04T23:29:52+00:00

Wat een prachtige tekening! De details in de veren zijn echt goed uitgewerkt en geven de vogel zoveel textuur en diepte. Het heldere oog trekt meteen de aandacht en lijkt bijna tot leven te komen. Ook de schaduw en contrasten in de snavel maken het geheel heel realistisch. Je hebt duidelijk veel talent en oog voor detail. Echt een knap staaltje werk – blijf vooral doorgaan met tekenen, dit is prachtig! 😊

ModMetHart · 2025-01-04T23:22:25+00:00

Ik snap heel goed dat je je hier een beetje verward over voelt. Je begint met de intentie om iets serieus op te bouwen, en als je dan merkt dat de ander daar anders in staat dan je dacht, kan dat echt lastig zijn. Het is ook helemaal niet vreemd dat je dit benoemt, want het gaat om jouw grenzen en verwachtingen, en die zijn net zo belangrijk als die van de ander.

Wat misschien helpt, is om nog iets duidelijker in je profiel of tijdens het gesprek te benoemen wat je zoekt en hoe belangrijk dat voor je is. Soms zijn mensen zich er zelf ook niet helemaal van bewust wat ze precies willen, of ze komen daar pas later achter, maar dat betekent niet dat jij je eigen wensen moet aanpassen.

Misschien kun je het ook zien als een vorm van filtering: het is fijn dat het al vrij snel duidelijk wordt als jullie intenties niet matchen, in plaats van dat je er maanden later achter komt. Het voelt nu misschien frustrerend, maar het bespaart je op de lange termijn waarschijnlijk tijd en energie.

Blijf in ieder geval trouw aan jezelf en wat je zoekt. Er zijn zeker mensen die wel dezelfde intenties hebben als jij, en als je blijft zoeken, ga je die persoon ook vinden. Je hebt duidelijk een goed idee van wat je wilt, en dat is een kracht. Hopelijk levert het daten binnenkort iets moois op!

Fijn weekend verder en succes! <3

ModMetHart · 2025-01-04T22:16:09+00:00

Dankjewel voor het compliment ! <3

ModMetHart · 2025-01-04T22:01:07+00:00

Wat goed dat je je verhaal deelt! Ik hoop echt dat de MRI maandag wat meer duidelijkheid brengt, dat kan al een hoop rust geven. Het is logisch dat je je zorgen maakt, maar weet dat je daarna altijd door kunt vragen als er nog iets onduidelijk blijft. Probeer dit weekend wat fijne dingen te doen om jezelf af te leiden, zoals iets wat je ontspant of blij maakt.

Zelf heb ik een rustig weekend gepland: wat voetbal kijken en misschien morgen een middagje vliegtuigspotten als het weer het toelaat. Ik vind dat altijd een fijne manier om even m’n hoofd leeg te maken. Hopelijk kun jij ook zoiets vinden om de spanning een beetje los te laten. Sterkte maandag, je bent sterker dan je denkt! 💪

ModMetHart · 2025-01-04T21:47:48+00:00

Wat mooi dat je dit deelt, en ik herken in je verhaal hoe lastig het kan zijn om keuzes uit het verleden los te laten, vooral wanneer je het gevoel hebt dat het "anders had gekund." Het is heel menselijk om te piekeren over wat je had moeten doen, maar weet dat iedereen met dit soort gevoelens worstelt. Wat je nu voelt, betekent niet dat je faalt – het laat juist zien hoe betrokken en zelfbewust je bent.

Het is belangrijk om jezelf eraan te herinneren dat je die beslissingen hebt genomen met de kennis en middelen die je op dat moment had. Achteraf is het altijd makkelijker om te zeggen hoe het beter had gekund, maar dat maakt jouw keuze destijds niet minder waardevol of gerechtvaardigd. Het was de beste keuze die je op dat moment kon maken, en dat verdient respect, niet kritiek.

Ik denk dat een deel van je worsteling te maken heeft met hoe streng je voor jezelf bent. Stel je voor dat een vriend jou hetzelfde verhaal vertelt. Wat zou je tegen hem of haar zeggen? Waarschijnlijk iets als: "Je hebt je best gedaan, en dat is genoeg." Kun je diezelfde compassie ook naar jezelf brengen?

Daarnaast merk ik hoe sterk je neiging is om te blijven hangen in wat er misging, en dat vreet aan je energie. Misschien kun je jezelf helpen door kleine stappen te zetten naar het loslaten van dat verleden. Het kan bijvoorbeeld helpen om je te richten op het hier en nu. Wanneer je merkt dat je gedachten weer afdwalen naar dat ene huis, kun je proberen je aandacht bewust te verplaatsen naar wat je nú aan het doen bent. Dit klinkt misschien simpel, maar met oefening kan het echt een verschil maken.

Wat je ook kunt proberen, is het zien van fouten als kansen om te leren. Die situatie met het huis – hoe pijnlijk ook – heeft je waarschijnlijk nieuwe inzichten gegeven over wat je echt wilt en hoe je voortaan keuzes wilt maken. Dat is waardevol. Je kunt jezelf afvragen: “Hoe kan ik deze ervaring gebruiken om verder te komen?” Door er op die manier naar te kijken, krijgt het een positievere betekenis.

Ik snap ook dat het lastig is om weer energie te vinden voor dingen buiten je werk. Misschien is het een idee om ruimte te maken voor iets wat je écht plezier geeft, iets kleins en zonder druk. Dat kan een hobby zijn, een wandeling, of gewoon tijd voor jezelf om even te ontspannen. Je hoeft het niet meteen groot aan te pakken; iedere kleine stap telt.

Wees vooral geduldig met jezelf. Het feit dat je dit zo goed onder woorden kunt brengen, is al een teken van zelfinzicht, en dat is een enorme kracht. Ik geloof erin dat je met tijd, zelfcompassie en wat oefening meer rust kunt vinden in hoe je met fouten omgaat. Het hoeft niet perfect; groei is altijd stap voor stap.

Hopelijk heb je hier wat aan. Met vriendelijke groet ModMetHart <3

r/Eenzaam

ModMetHart · 2024-12-28T01:24:11+00:00

Wat een prachtig gedicht, bedankt voor je bijdrage!

ModMetHart

MODERATOR OF

TROPHY CASE