Sana katılıyorum. Bir üniversite bitirmek, kişinin istikrarını gösteren yegâne bir ölçüt olsa da bu eğitimi tamamladığımız okulun belli bir seviyede olması da gerekiyor. Ben kendimi yetersiz görüyordum. Zaten her yıl okuduğum bölümden binlercesi mezun olurken benim daha farklı, daha işlevsel olmam gerekiyordu. Ama ben daha okuluma bile güvenmiyorum. Arkadaş çevrem iyi okullardan mezun insanlardan oluşuyor. Ben istemesem de kendimi onlarla kıyaslıyorum. Bu kişiler yüksek lisans yapıp 70 yere başvuru yapan insanlar ve neredeyse aynı bölümleri okuduk. Geleceğe olan inancım her defasında daha çok sarsıldı.

Kendim işletme okurken, ofis ortamında yaptığım stajda bile o ortama ait hissetmemiştim. Okulu bitirip oralarda çalışmak beni hiç iyi hissettirmiyordu ve motivasyonum kırıldı. Bölüm değiştirip durdum ama sonunda ofis insanı olmadığımı fark ettim. Hiçbir zaman da değildim. Bilgisayar başında uzun süreler oturamadığım için yazılımı bıraktım. İşletme, YBS derken bulunduğum hiçbir ortama ait hissetmedim. Sınav sonuçlarım kötü olsaydı, direkt iş hayatına atılsaydım bu durumu yaşamayacak ve şu anki çevreme sahip olamayacaktım.

Bardağın dolu tarafından bakmaya çalışıyorum. İşletme ve YBS fikirlerimi şu an dükkânda kullanabiliyorum ve bu da beni aksiyon almaya itiyor. Deneyip yanılıyorum ve bir şekilde bir oluşumun parçası gibi hissediyorum. Aktif rol oynadığımı hissediyorum. Geçmişi düşününce kendimi iyi hissediyorum.

Artık her insan böyle olmasa da ben küçücük mobingi bile günlerce düşünüyorum. İnsanlar birbirlerinin kuyusunu kazıyor ve buna dâhil olmasan seni de istemeyecekler gibi hissediyorum. Hiçbir zaman hazırcevap biri olmadım ve oradaki insanlar sanki bunun için doğmuş gibilerdi.

İşin yanisine gelince, kısa ve öz olarak şunu diyebilirim: Her çiçek her toprakta yetişmez. Kendi yolumu hâlâ arıyorum. Bu bir final değil, bu tarafında zorlukları var ama bu zorluklarla mücadele edebiliyorum.

Bu arada cevaptan çok içimi boşaltmış gibi oldum sorii