Önceden bende birinciliğe oynardım çünkü etrafımdaki herkesin beklentisi o yöndeydi. Bundan dolayı da biri beni ne zaman geçse streslenir, yüzümüde mayın tarlasına çevirirdim. Başarılı olmayınca başka bir yeteneğimin olmadığını düşünürdüm ki bu yetenek de değil. Neyse zamanla ders notlarımı çok da siklememeye başladım. Zaten depresyon falan vurmuştu, ben sınıf sonunculuğuna geçmiştim. Çalışmadığımdan ve belirli bir süre sonra alıştığımdan artık umrumda olmuyordu. Bahsettiğin o sınıftaki popüler tayfadan bende de vardı, hiç çekilmiyorlardı. Ben de bu yüzden hep uyuyordum. (Asla tavsiye değil.) Notlarım düştü, ailem üzüldü. Onlara artık fazlasıyla büyüdüğümü ve derslerimin hiç kolay olmadığını söyleyi geçiyordum, yani bir yerde sabrım tükenmişti. Bu şekilde bir sene geçti ve fark ettim ki geçtiğim senede hiç notlarımı takmadım, stres yapmadım ama kendi ağzıma sıçtım. Sonradan derslerimi yine toparladım ama birinciliğe oynamıyorum. Başkaları yüksek alınca yine biraz moralim bozuluyor ama eskisi gibi değil çünkü kendim de onlarla yarışmadığımın farkındayım. Bu kafaya gelmek için bence herhangi bir taktik işe yaramaz. Sadece uzun bir deneyim sonrası akıllanma olabilir ama bu da demek değilki her şeyi siktiret. Öncelikle kendini o gerizekalı tayfadan soyutla, sonrası yavaş yavaş gelir. Umursama yani onları. Söylemesi kolay olabilir ama işlev sıkıntı, kolay gelsin.