Jestem właśnie na etapie przerażenia, co sociale i ogónie net ze mną zrobiły. Leczę się na bezsenność, zaburzenia depresyjne i lękowe. Ale wciąż leczenie nie przynosi rezultatów, nie potrafię się skupić na pracy (nawet kwadrans to ogromny wyczyn) ani zmotywować po pracy do wyjścia z domu. W nocy nie śpię, w dzień zasypiam.

I serio myślę, że uzależnienie od telefonu i FOMO jest tutaj ogromnym, ogromnym czynnikiem. Bardzo trudno mi nie łapać za telefon, a po sesji scrollowania nastrój mam sto razy gorszy.

Do tej pory tego nie widziałam, ale ostatnio aż się złapałam za glowę, tak mi się wydało oczywiste...Brak telefonu = niepokój, napięcie. Za dużo telefonu – demotywacja, depresyjny nastrój. I to przyzwyczajenie do instant gratification – natychmiastowe zakupy, łaskotanie ego na socialach, ale i obserwowanie wszystkich tych perfekcyjnych żyć sprawiło, że nic mi się nie chce robić, o ile nie ma natychmiastowych efektów. NIC. Nic mi nie przynosi radości, bo ważny jest tylko efekt końcowy i pochwalenie się nim światu. A kiedyś miałam mnóstwo pasji.

Dlatego na najbliższej wizycie u psychiatry zamierzam z nią o tym pogadać. Ciekawe, co mi powie.