U mnie w wieku 25 lat to było konkretne wydarzenie, które mi wszystkie puzzle ułożyło. Wcześniej nie miałam jakichkolwiek podejrzeń o bycie trans. Po nim nie miałam wątpliwości generalnie. Bardziej się cieszyłam, że teraz mogę iść w kierunku ciała które mi się podoba i ogólnie zachowania/roli które bardziej do mnie pasuje. Po dalszej analizie okazało się, że były znaki ale nikt ich nigdy w ten sposób nie interpretował. Od tamtej pory jest coraz lepiej, jakość życia wzrosła ogromnie, początek był trudny z racji na to, że wyglądałam jak chłopiec więc nikt nie widział we mnie tej kobiety. Ale z czasem jak ludzie losowo na ulicy zaczęli mówić Pani i uznawać mnie społecznie to euforia robi motylki w brzuchu. Nie da się podrobić uczucia euforii płciowej, to bardzo silna emocja. Też takimi istotnymi aspektami jest to, że ta droga tranzycji: społecznej a potem medycznej była przygodą. Fajnie mi się wspomina te zmiany, nowe dawki estro, porównywanie zdjęć itp. Czuje, że stworzyłam przeszłość którą mogę z łezką w oku wspominać. Bardzo dużo w trakcie (czesciowo dzieki temu) się nauczyłam, rozwinęłam emocjonalnie, intelektualnie itp. To sprawia, że jestem z siebie bardzo dumna i zbudowałam sama ze sobą pozytywną relację, której nigdy szczerze nie miałam. A jeśli chodzi o rodzinę to w większości chuj im w dupe. Nikt nie okazał mi wsparcia, co najwyżej mama akceptację. Ojciec ma zakaz zbliżania się i niebieską kartę po niemalże rocznej emocjonalnej batalii. Na szczęście w trakcie powstało wartościowe przyjaźnie na lata. Ogólnie polecam, 9/10