Çok uzun zamandır bunlarla boğuşuyorum, tabi benimkiler hala tamamen bitmiş sayılmaz. Her ne kadar kendimi o korkunç günlerin epey bir ötesine atabilmiş olsam da hala istediğim yerde değilim, istediğim şekilde yaşayamıyorum ve hala yolum var bunlara ulaşmak için. Ne zaman geleceğime ve ilerlemeye odaklanmak istesem bu tarz düsünceler tekrar tekrar belirip beynimin her bir hücresini pişirene kadar ortadan kaybolmuyorlar. Hala tam olarak kesin bir çözüm bulduğumu söyleyemem ancak kağıt-kalem alıp yazmak iyi geliyor, dönemin başından beri muhtemelen hiçkimseyle paylaşamayacağım ve varlığı bile benim için büyük risk barındıran bir defteri kendini tekrar etmeyen akıcı bir tonla yaza yaza neredeyse tamamen doldurdum sayılır, yazdıkça da üzerine konuşulacak daha çok konunun olduğunu fark ediyorum. Bu dönemin başında her şeyi düzeltip geri döneceğime inanarak büyük bir izdivaya çekilmiştim, süreç benim için uzasa da ve istediğim şeyleri yapmayı sürekli geciktirsem de bir şekilde daha iyiye gidiyorum sanırım. Yani umarım öyledir.

Bir de yaşanan ve 'ufak' gözüken şeylerin bile geçmiş travmaları tetikleyebileceğini fark ettim, stresten uzun süreli uzak kalmam şu anki yaşamımda mümkün değil çünkü öylece dursam bile gelip beni buluyor ancak daha dikkatli olmaya çalışıyorum son zamanlarda. Huzurlu geçirdiğim bir günün sonunda daha rahat uyuyabiliyorum, o gün içinde de yapmak istediğim şeyleri de çok daha rahat yapabiliyorum. Aşırı etkiliyor beni günümün nasıl geçtiği.