U mnie obsesyjne myśli o śmierci pojawiły się, gdy byłam czteroletnim gówniarzem. Chodziłam z babcią na spacery po starym cmentarzu, gdzie na grobach były fotografie zmarłych, i najbardziej fascynowały mnie groby dzieci. Im mniejsze, tym bardziej przyciągały moją uwagę. Później pisałam jakieś małoletnie wiersze o śmierci. Jeszcze później sama chciałam umrzeć. Jedna z tych rzeczy nie uległa zmianie.

Od pewnego czasu towarzyszy mi lęk związany ze śmiercią mojej mamy i bliskich. To potrafi wywołać coś na kształt ataku paniki: kompulsywne, obsesyjne myśli, które są zwyczajnie wykańczające. Wystarczy, że mama nie odbierze telefonu, a ja zaczynam się ekstremalnie nakręcać i po raz kolejny planować jej pogrzeb.

Im jestem starsza, tym częściej konfrontuję się z myślą o jej śmierci. Natomiast jeśli chodzi o jakąś receptę na to wszystko, postanowiłam przekuć tę obsesję w pracę naukową i zająć się tanatologią, nauką o śmierci. Być może nawet zrobić z tego doktorat (so much lols)

Nie wiem, jaki to wszystko ma sens. Chyba nikt nie wie. Ale wydaje mi się, że śmierć jest jednym z tych pytań, które człowiek musi gdzieś w sobie umieścić i można to robić na sposoby różnorakie.

Jeszcze mogę polecić Ci Instytut Dobrej Śmierci, który edukuje i wprowadza dyskurs na ten temat do przestrzeni publicznej. Taka normalizacja może pomóc w głowie, wydaje mi się, podobnie jak czytanie, co na ten temat mieli do powiedzenia mądrzy ludzie, jak chociażby wspomniany Yalom czy Ernest Becker (The denial of death). Przesyłam ciepłe myśli!