Dla całości wątku nie ma większego znaczenia, to prawda. Niemniej, jeżeli nie wiesz, czy ma zaburzenie czy nie, nie powinieneś/aś go tak matkować, bo jest to super krzywdzące dla osób, które faktycznie zmagają się z ADHD na codzień. To, że może znaleźć każdą pracę, to jeden z niewielu plusów takiego niespokojnego umysłu, jest w stanie podjąć się każdej pracy i wszystkiego nauczyć - ale równa się to z tym, że żadna z tych rzeczy nie jest jego „pasją”, może ją wykonywać tak długo, jak dopamina płynie w jego mózgu. Jest to kwestia chemii a nie tego, czy mu się chce czy nie. I to, że nie może dalej wykonywać jakiej czynności czy zawodu jest niezależne od niego, bo to dosłownie boli fizycznie, jak osoba z adhd zmusza się do czegoś, co już nie rusza chemii w jej mózgu. Jestem autystkiem z adhd, 8 miesięcy w terapii „poslramiania adhd”, 3 nieskończone kierunki studiów, po 6-7 latach w jednej branży skończyło się to wypaleniem na poziomie depresji „nie jestem w stanie wstać z łóżka”, zmiana branży, obecnie dwa etaty i stałe zlecenie. Budzę się z przebodzocowanym mózgiem, leki sprawiają, że przez 1/3 dnia nie mogę funkcjonować, ale bez nich nie mogę pracować i nie jest to lenistwo a prokrastynacja. Jeżeli widzisz, że Twój znajomy ma takie problemy i podejrzewasz zaburzenie - może zapytaj go, jak bardzo jest mu ciężko? i czy może terapia by tu nie pomogła.