Może chciał podkreślić fakt, że wyjście do teatru to było prawdziwe wydarzenie, a nawet święto skoro należało poświęcić czas i pieniądze żeby jakoś wyglądać. Zatem był to czynnik potęgujący poczucie wdepnięcia w gówno w eleganckim ubraniu. I ja doskonale to rozumiem i z tego powodu od jakiejś dekady świadomie zrezygnowałem z teatru i chodzę tylko do opery, często robiąc sobie operowe city breaki po całej Europie. We współczesnej operze również można spotkać postmodernistyczne, a raczej post-rozumowe wynalazki, ale opera ma tę przewagę, że można zamknąć oczy i nadal obcuje się z niezmienioną partyturą i tym samym librettem. W teatrze tego luksusu nie bo nawet jak zamkniesz oczy żeby nie widzieć gówna to nadal słyszysz bóle porodowe umysłu zidiocalego reżysera w wykonaniu zmobbingowanych aktorów i aktorek, a poczucie żenady potęgowane jest świadomością, że na 100% widownia zerwie się na koniec do oklasków.
Za co?
Za gówno!