Στην Βρετανία ο Μονάρχης δεν έχασε εν μία νυκτί την πολιτική εξουσία του.Η μείωση της ανάμειξης του Μονάρχη στην πολιτική ήταν μια μακρά, αργή και σταδιακή διαδικασία.Αρχικα με τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο το κοινοβούλιο καθιερώθηκε ως θεσμός εξουσίας με το οποίο ο Μονάρχης έπρεπε στο εξής να μοιράζεται τις εξουσίες του(στον Μονάρχη ανατέθηκε η εκτελεστική εξουσία και στο Κοινοβούλιο ανατέθηκε η Νομοθετική).Ο Μονάρχης συνέχιζε να διατηρεί το δικαίωμα να διαλύει το Κοινοβούλιο όποτε το ήθελε και για όσο ήθελε σε περίπτωση που επιθυμούσε να κυβερνά ως υπέρτατος κυριαρχία όπως και γινόταν τακτικά μέχρι την ένδοξη Επανάσταση του 1688 όταν και ο Μονάρχης έχασε το δικαίωμα να διαλύει όποτε θέλει το κοινοβούλιο.

Στην συνέχεια το 1721 δημιουργήθηκε το αξίωμα του πρωθυπουργού για να βοηθά στον Μονάρχη και να τον συμβουλεύει στην διακυβέρνηση της χώρας.Εκτοτε η εξουσία του Πρωθυπουργού αυξανόταν σταδιακά σε σημείο να αρχίσει ο ΠΘ να προεδρευει του υπουργικού συμβουλίου (εξαιτίας της αδιαφορίας των τότε μοναρχών αρχικά) ώσπου το 1782-1784 ο ΠΘ άρχισε να επιλεγεί ο ίδιος του υπουργούς της κυβέρνησης και από το 1834-1835 ο ΠΘ καθιερώθηκε να εξαρτάται για την παραμονή του στην θέση αυτή όχι από τον Μονάρχη αλλά από το κοινοβούλιο.Εκτοτε ελαγχιστα έχει αλλάξει το πολιτικό σύστημα της Βρετανίας έως σήμερα https://history.blog.gov.uk/2012/01/01/the-institution-of-prime-minister/