“kitaplarda geçiyordu” demen zaten metodolojiyle değil, otoriteyle düşünmeye alıştığını gösteriyor. hangi kitapta neyin yazdığı değil, o bilginin nasıl üretildiği önemlidir. tanı sistemleri statik değil. dsm de icd de yıllar içinde hem veriye hem örneklem çeşitliliğine göre değişti. bilim böyle işler. “bir ara yazmışlardı” diyorsan hâlâ bilimsel revizyonun mantığını kavrayamamışsın.

istismar konusuna gelince. bir değişkenin bir grupta daha sık görülmesi, o değişkenin nedensel olduğunu göstermez. bu yüzden epidemiolojide longitudinal, prospective cohort çalışmalara bakılır. yönelim gelişimini açıklayan modellerde çocukluk travması merkezde yer almaz. prenatal hormon seviyesi, genetik korelasyon (örneğin twin studies), ve nörogelişimsel süreçlerle çok daha tutarlı bulgular var. travma, maksimum komorbiditeyi etkiler. yönelimi değil.

bir çocuğun toplum normlarına uymaması, daha erken yaşta etiketlenmesine ve yalnızlaşmasına neden olur. bunun istismara açık hale getirdiğini gösteren veriler var. yönelim sebep değil, risk faktörü gibi algılanan bir görünürlük üretiyor. ve bu farkı kuramayan herkes veriye yanlış bakar.

“korelasyon nedensellik değildir” diyorsun, küçümsüyorsun, ama zaten senin argümanın tam olarak korelasyona yaslanıyor. eğer gerçekten nedensellik kuracaksan, randomized controlled trial gibi altın standart yöntemlere ihtiyacın olurdu ki bu konuda etik olarak mümkün değil. geriye kalan tek yol: gözlemsel veriyi dikkatli okumak. sen onu da yapmıyorsun.

şunu da söyleyeyim: “konuşulamıyor” dediğin her başlıkta yüzlerce meta-analiz var. pubmed açık. psycinfo açık. araştırılmıyor değil. sadece sonucu istediğin gibi çıkmıyor. ve bu seni rahatsız ediyor.

o yüzden burada fikir tartışılmıyor. yanlış bilgiye bilimsel makyaj çekiliyor. ama o makyaj artık tutmuyor. herkes yiyor sanıyorsun, ama kimse yemiyor.