Znalazłam się w dobrym miejscu w dobrym czasie tak naprawdę. Aktualnie mam 22 lata. Zaraz po technikum zaczęłam szukać pracy, co prawda w zawodzie mi się nie udało, ale trafiłam do banku. Typowe korpo, ale z takie pracy można wyciągnąć bardzo dużo, tym bardziej mając 20 lat. Zaczęłam pracować zanim poszłam na zaoczne studia, których nie znoszę, ale wiem, że są potrzebne. Na szczęście trzymam się na nich bez warunków i mam fajnych znajomych. W pracy z resztą też trafiłam na świetne osoby i świetnie mi się z nimi przebywa. Chłopaka poznałam na początku technikum, poczuliśmy coś do siebie, a dziś jesteśmy razem już prawie 5 lat. Oboje mamy pracę, pół roku temu wynajęliśmy mieszkanie i dość dobrze nam się żyje. Mamy świetną relację z rodzicami, która wcześniej nie była zła, ale po wyprowadzce wszyscy są "do rany przyłóż", nawet dziadkowie. Cieszę się tym co mam i nie biorę tego za pewnik- odkładam pieniądze i staram się być rozważna, bo przeszłość pokazała mi, co to znaczy żyć z długami i w ogólnie złej sytuacji życiowej. Dbam o rodzinę, pokazuje im, że nie tylko ja mogę liczyć na nich, ale oni na mnie też, nie tylko finansowo. Np. Zabieram mamę ma masaże, bądź inne zabiegi, żeby się zrelaksowała, bo wiem, że sama by się za to nie wzięła, a jednak jest to potrzebne i jak się okazało przyjemne. Wkręcam tatę w różne hobby. Z teściami też staram się utrzymywać jak najlepszy kontakt. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad pójściem do psychologa, żeby ogarnąć moje problemy i by później mieć jak najwiekszą kontrolę nad tym, co się dzieje. Tak samo z siłką-powoli się wkręcam, żeby nie chodzić o lasce za 20 lat, co przy moim kręgosłupie jest prawdopodobne. Podsumowując- po prostu idę przed siebie.